هبه الله
[هِ بَ تُلْ لاه] (اِخ) ابن حسن، مکنی به ابوالحسن معروف به حاجب. رجوع به حاجب (هبه الله...) شود.
هبه الله
[هِ بَ تُلْ لاه] (اِخ) ابن حسن بن علی، مکنی به ابونصر و ملقب به تاج الرؤسا. رجوع به تاج الرؤسا شود.
هبه الله
[هِ بَ تُلْ لاه] (اِخ) ابن حسن بن منصور طبری رازی اللالکائی. از حافظان حدیث و از فقهای شافعی. اهل طبرستان بود ولی در بغداد رحل اقامت افکند و در آخر عمر به دینور رفت و در همانجا به سال 418 وفات یافت. از آثار اوست: «شرح السنه» در دو...
هبه الله
[هِ بَ تُلْ لاه] (اِخ) ابن حسن علاف، مکنی به ابوبکر از صوفیهء قرن چهارم و از مردم شیراز بود. گویند که شیخ کبیر ابوعبدالله محمد بن خفیف، صوفی مشهور (متوفی به سال 371 ه . ق.) به مریدان خود وصیت کرد که پس از مرگ، شیخ ابوبکر علاف بر...
هبه الله
[هِ بَ تُلْ لاه] (اِخ) ابن حسین بن علاف شیرازی، مکنی به ابوبکر، نحوی و شاعر و ادیب فاضل و در علوم عصر خود وارد بود. وی بخراسان و ماوراءالنهر سفر کرد. از حمادبن مدرک و غیره حدیث شنید و حافظ ابوعبدالله بن حاکم از وی استماع حدیث کرد و...
هبه الله
[هِ بَ تُلْ لاه] (اِخ) ابن حسین بن محمد سلمانی، ملقب به معین الدین. از فضلای نیمهء اول قرن هشتم در شیراز بود. وی شرحی بر مقدمهء برهانیه که در علم خلاف و تألیف محمد نسفی است، نوشته. صاحب شدالازار در ترجمهء وی مینویسد که او را تصانیف فائقه و...
هبه الله
[هِ بَ تُلْ لاه] (اِخ) ابن حسین بن یوسف اسطرلابی، مکنی به ابوالقاسم و معروف به بدیع اسطرلابی. فیلسوف و طبیب مشهور و عالم به فلک و ادیب و شاعر قرن 6 هجری بوده. ابن عبری وی را اصفهانی ذکر کرده و نام وی را هبه الله اصفهانی آورده است...
هبه الله
[هِ بَ تُلْ لاه] (اِخ) ابن حسین داری، مکنی به ابونصر، شاعری از خانوادهء داریان بیهق بود. رجوع به تاریخ بیهق ص116 شود.
هبه الله
[هِ بَ تُلْ لاه] (اِخ) ابن زیدبن حسن بن افرائیم بن یعقوب بن جمیع، مکنی به ابوالعشائر و ملقب به شمس الریاسه اسرائیلی. طبیب معروف مصری در قرن ششم هجری است. رجوع به ابن جمیع (موفق ابوالعشایر هبه الله...) شود.
هبه الله
[هِ بَ تُلْ لاه] (اِخ) ابن سعید، مکنی به ابوالحسن. طبیب مقتفی خلیفهء عباسی و استاد ابن تلمیذ. رجوع به ابوالحسن (هبه اللهبن سعید) شود.
هبه الله
[هِ بَ تُلْ لاه] (اِخ) ابن سلامه بن نصربن علی، مکنی به ابوالقاسم. مفسر و نحوی از مردم بغداد بود و حلقهء درسی در جامع منصور داشت. به سال 410 ه . ق. درگذشت. از آثار اوست: «الناسخ و المنسوخ فی القرآن» که کتاب کوچکی است از روایت ابومحمد رزق...
هبه الله
[هِ بَ تُلْ لاه] (اِخ) ابن صاعدبن هبه اللهبن ابراهیم بغدادی نصرانی، مکنی به ابوالحسن و ملقب به موفق الدین امین الدوله و معروف به ابن تلمیذ. رجوع به ابن تلمیذ (موفق الدین...) شود. از اشعار اوست:
لوکان یحسن غصن البان مشیتها
تاوداً لحکاها غیر محتشم
فی صدرها کوکباً نور اقلهما
رکنان مالمسا من...
هبه الله
[هِ بَ تُلْ لاه] (اِخ) ابن صاعد فائزی، ملقب به شرف الدین، از وزراء دولت ممالیک بحری در مصر، در جوانی نصرانی بوده و به اسعد لقب میکرد، سپس اسلام آورد و به خدمت الفائز ابراهیم بن ابوبکر در آمد و نسبت خود «فائزی» را از او گرفت. پس از...
هبه الله
[هِ بَ تُلْ لاه] (اِخ) ابن صدقه بن هبه اللهبن ثابت بن عصفور الازجی الصائغ معروف به ابن عصفور، از فضلای بغداد به سال 500 ه . ق. به دنیا آمد و در پیری علم آموخت. وی کتابی در رد علی بن محمد بن عقیل، مکنی به ابوالوفاء، تصنیف کرد....
هبه الله
[هِ بَ تُلْ لاه] (اِخ) ابن عبدالرحیم بن ابراهیم بن البارزی الجهنی الحموی، مکنی به ابوالقاسم و ملقب به شرف الدین و معروف به ابن البارزی. محدث و از فقهای شافعی بود. به سال 645 در حماه متولد شد. وی مدتها منصب قضاء موطن خود را داشت. در پیری به...
هبه الله
[هِ بَ تُلْ لاه] (اِخ) ابن عبدالله بن سید الکل قفطی، مکنی به ابوالقاسم و ملقب به بهاءالدین، مفسر و محدث مصری و از فقهای شافعی بود. به سال 600 ه . ق. در قفط (مصر علیا) متولد شد. مدتی منصب قضاء شهر قوص را داشت و پس از آن...
هبه الله
[هِ بَ تُلْ لاه] (اِخ) ابن عبدالله بن کامل، مکنی به ابوالقاسم و معروف به ابن کامل. داعی الدعاه فاطمیان (عبیدیان) در مصر بود و در اواخر دولت ایشان قاضی القضاه مصر شد. وی به فخرالامناء لقب میکرد. در ادب و شعر دستی داشت. ابن قاضی شهبه گوید که وی...
هبه الله
[هِ بَ تُلْ لاه] (اِخ) (شیرازی) ابن عبدالوارث بن علی شیرازی، مکنی به ابوالقاسم و معروف به ابن بوذی، مورخ و از ثقات حافظان حدیث بود. وی در خراسان، عراق، حرمین، یمن، مصر، شام، الجزیره، فارس و جبال استماع حدیث کرد. کتاب «تاریخ شیراز» از اوست و احادیثی نیز نقل...
هبه الله
[هِ بَ تُلْ لاه] (اِخ) ابن علی بن ثابت بن مسعود انصاری خزرجی، مکنی به ابوالقاسم و معروف به بوصیری، کاتب و ادیب و محدث مصری به سال 506 ه .ق. در مصر به دنیا آمد. از ابوصادق مدینی و محمد بن برکات سعیدی حدیث شنید و خود در قاهره...
هبه الله
[هِ بَ تُلْ لاه] (اِخ) ابن علی بن جعفر عجلی، مکنی به ابوالقاسم و معروف به ابن ماکولا، از احفاد ابودلف عجلی، در سال 423 ه . ق. به وزارت جلال الدوله بویهی رسید. وی پدر ابونصر علی بن هبه الله مورخ معروف است. (اعلام زرکلی چ 2 ج9 ص62)....
