نحیر
[نَ] (ع اِ) شب بازپسین از ماه (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) رجوع به نحیره شود (|| ص) جمل نحیر؛ شتر کشته (منتهی الارب) منحور (اقرب الموارد) شتر کشته شده (ناظم الاطباء) ج، نَحْری، نُحراء، نحائر.
نحیره
[نَ رَ] (ع اِ) روز نخستین از ماه، یا بازپسین روز از آن، یا بازپسین شب از وی (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) شب آخر از ماه و روز آن (از اقرب الموارد) ج، ناحرات، نواحر || طبیعت (از اقرب الموارد) (المنجد (||) ص) منحوره (اقرب الموارد) تأنیثِ نحیر رجوع به...
نحیز
[نَ] (ع ص) شتر به نحاز مبتلاشده نَحِز منحوز ناحز (المنجد) رجوع به ناحز شود.
نحیزه
[نَ زَ] (ع اِ) سرشت طبیعت (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) ج، نحائز || روش (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطبا) طریقه (ناظم الاطباء ||) راه باریک که از راههای بزرگ شکافته شود به صحرا (منتهی الارب) (آنندراج) راه باریک که از راه بزرگ جدا شده و به...
نحیس
[نَ] (ع ص) ناحس نحس (اقرب الموارد) بانحوست (اقرب الموارد ||) عامُ نحیس؛ سال قحط (ناظم الاطباء) مجدب (اقرب الموارد) رجوع به ناحس و نحس شود.
نحیسه
[نَ سَ] (ع ص) تأنیثِ نحیس رجوع به نحیس شود - ایام نحیسه؛ روزهای بد (ناظم الاطباء).
نحیص
[نَ] (ع ص) شتر مادهء سخت فربه (منتهی الارب) (آنندراج) ماده شتر سخت فربه (ناظم الاطبا) (از اقرب الموارد).
نحیض
[نَ] (ع ص) بسیارگوشت( 1) (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) پرگوشت (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) به گوشت آکنده (مهذب الاسما ||) گوشت رفته لاغر( 2) (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد ||) پیکان باریک تیز (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) سنان مرقق (اقرب الموارد) ج، نحض (...
نحیضه
[نَ ضَ] (ع ص) تأنیثِ نحیض (از آنندراج) (منتهی الارب).
نحیط
[نَ] (ع اِ) بانگ و آواز اسب و شتر از گرانی و ماندگی (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء ||) تردد گریه در سینه بی آنکه ظاهر گردد (منتهی الارب) (آنندراج) (از ناظم الاطباء) نحاط (اقرب الموارد (||) مص) زفیر برآوردن و بانگ کردن (منتهی الارب) (آنندراج) نحط (ناظم الاطباء) زفیر...
نحیف
[نَ] (ع ص) لاغر نزار (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (غیاث اللغات) خول (ناظم الاطباء) مرد عاجز (آنندراج) (غیاث اللغات) قضیف (از منتهی الارب) ضاوی (یادداشت مؤلف) تکیده ج، نحاف، نحفاء : نحیف است چون خیزرانی ولیکن چو تابنده ماهی است بر خیزرانیفرخی عذر خود پیش منه زآنکه نزاری و...
نحیف
[نَ] (اِخ) رازی چنی لال لکهنوئی از پارسی گویان هند است و نزد میرزا فاخر مکین شاعری آموخته او راست: وفا با بیوفا کردم ( چه کردم غلط کردم خطا کردم چه کردم (از تذکرهء صبح گلشن ص 511.
نحیف
[نَ] (اِخ) نوروزعلی بیگ شاملو او راست: فتادگان به فلک سر فرونمی آرند زمین به گرد سر آسمان نمیگردد عشق زیاد مایهء ( اندوه میشود تریاق کار زهر کند چون فزون خوری (از تذکرهء صبح گلشن ص 511.
نحیفی
[نَ] (حامص) لاغری (ناظم الاطباء) نزاری نحیف بودن رجوع به نحیف (ع ص) شود.
نحیل
[نَ] (ع ص) نزار از بیماری یا از سفر (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) ج، نَحْلی.
نحیم
[نَ] (ع مص) نحم رجوع به نحم شود (|| اِ) آوازی که از سینه برآید (فرهنگ خطی).
نحیه
[نَ حی یَ] (ع ص) هو نحیه القوارع؛ او یک سوکردهء سختی هاست (ناظم الاطباء) (منتهی الارب).
نحیه
[نُ حی یَ] (ع اِ) جِ نحو رجوع به نحو شود.
نحیه
[نُ حَیْ یَ] (ع اِ مصغر) تصغیر نحو است، مانند دلو که مصغر آن دلیه است (از المنجد).
نخ
[نَ] (اِ) تای ریسمان (لغت فرس) تار ریسمان (اوبهی) یک تار رشته را گویند، خواه ابریشم باشد و خواه ریسمان (برهان قاطع) گیلکی: نخ( 1) (رشته، نخ)، گنابادی: نخ( 2) (حاشیهء برهان قاطع چ معین) تار ریسمان و ابریشم و غیره (آنندراج) (از بهار عجم) (انجمن آرا) (از جهانگیری) تار...
