نابسزا
[بِ سَ] (ص مرکب) نه بسزا که سزاوار نیست نه اندرخور ناروا ناسزا ناسزاوار مقابل بسزا.
نابسغدن
[بِ سَ دَ] (مص منفی)نابسیجیدن ناساختن.
نابسغدنی
[بِ سَ دَ] (ص لیاقت)نابسیجیدنی که قابل بسیجیدن نیست که بسغدن را نشاید ناساختنی.
نابسغده
[بِ سَ دَ / دِ] (ن مف مرکب)نابساخته نابسیجیده ناآماده ناساخته نامرتب مشوش آشفته : نشاید درون نابسغده شدن نباید که نتوانش باز آمدنابوشکور.
نابسغدیدنی
[بِ سَ دَ] (ص لیاقت)نابسغدنی.
نابسغدیده
[بِ سَ دَ / دِ] (ن مف مرکب)نابسغده.
نابسم الله
[بِ مِلْ لاه] (ص مرکب)(تخم) در تداول عوام آدم شیطان و بدذات و شرور آنکه هنگام انعقاد نطفه اش بسم الله گفته نشده است و بیاد خدا نبوده اند.
نابسنده
[بَ سَ دَ / دِ] (ص مرکب)غیرکافی که بسنده و کافی نیست.
نابسود
[بِ / بَ]( 1) (ن مف مرکب) هر چیز که دست زده و دست خورده نشده باشد (برهان قاطع) که دست فرسوده نشده باشد (آنندراج) (انجمن آرا) که دست خورده نشده باشد (ناظم الاطباء) سوده نشده (فرهنگ نظام) : اسیران و آن خواسته هر چه بود همیداشت اندر هری نابسودفردوسی...
نابسوده
[بِ / بَ دَ / دِ] (ن مف مرکب)ناسفته سوراخ نشده نابسود : سخن گفت ناگفته چون گوهر است کجا نابسوده به بند اندر استفردوسی ور گهر تاج نابسوده شد از بحر بحر گهرزای تاجدار بمانادخاقانی || نو غیرمستعمل مقابل کهنه : بیامد ابر تخت شاهی نشست یکی جامهء نابسوده...
نابسی
1) - ظ برساختهء فرقهء آذرکیوان (حاشیهء برهان قاطع چ ) ( [بَ] (اِ) عدم مقابل وجود (برهان قاطع) (آنندراج) (ناظم الاطباء)( 1 معین).
نابشسته
[بِ شُ تَ / تِ] (ن مف مرکب)ناشسته (ناظم الاطباء) نشسته که شسته و تمیز نشده باشد مقابل شسته و بشسته.
نابض
[بِ] (ع ص) رگ جنبنده (ناظم الاطباء) : بستن اطراف دست و شیشه بر ساقها نهادن و رگ صافن و نابض زدن (ذخیرهء (|| خوارزمشاهی ||) جنبنده متحرک :عرق غیرت او نابض شد و قوت حمیت او در اهتزاز آمد (ترجمهء تاریخ یمینی ص 132 اندازنده تیرانداز (ناظم الاطباء) رامی...
نابض
[بِ] (ع اِ) خشم (منتهی الارب) (آنندراج) غضب (ناظم الاطباء) (المنجد) نبض نابضه، هاج غضبه (المنجد) (اقرب الموارد).
نابضه
[بِ ضَ] (ع ص) تأنیث نابض.
نابع
[بِ] (ع ص، اِ) آبی که از چشمه بیرون آید (ناظم الاطباء ||) قلمی که مرکب آن در آن بود (المنجد) قلم خودنویس.
نابع
[بِ] (اِخ) موضعی است بنزدیکی مدینه (معجم البلدان) جائی است در مدینه (منتهی الارب).
نابعه
[بِ عَ] (ع ص، اِ) تأنیث نابع است رجوع به نابع شود.
نابغه
[بِ غَ] (ع ص) مرد بزرگ شأن (منتهی الارب) (آنندراج) مرد بزرگ مرتبه (ناظم الاطباء) مرد عظیم الشان (المنجد) (معجم متن اللغه) (اقرب الموارد ||) مُجید فصیح (المنجد) شاعر غراء (آنندراج) شاعری که از شعر ارثی نداشته باشد و شعر نیکو گوید (ناظم الاطباء) آن که شعر نیکو گوید و...
نابغه
[بِ غَ] (اِخ) نابغهء بنی تغلب، نامش حارث بن غزوان است و در ص 225 الموشح اشارتی به نام اوست رجوع به حارث شود.
