نغص
[نَ غِ] (ع ص) شراب نغص؛ شراب که بر خورندگان بریده گردد پیش از آنکه سیراب شوند (منتهی الارب) (از ناظم الاطباء).
نغض
[نَ] (ع ص) آنکه بلرزد سرش و بجنبد در رفتن (منتهی الارب) (آنندراج) (از اقرب الموارد) (از متن اللغه (||) اِ) غضروف کتف و یا هرجای که جنبان باشد (ناظم الاطباء) نُغض (ناظم الاطباء) (آنندراج) رجوع به نُغض شود || شترمرغ یا گله ای از شترمرغان( 1) (از منتهی الارب)...
نغض
[نَ غَ] (ع مص) نَغض نغوض نَغَضان (اقرب الموارد) (منتهی الارب) (متن اللغه) رجوع به نَغض شود.
نغض
[نِ] (ع اِ) شترمرغ نر یا گلهء شترمرغ (ناظم الاطباء) رجوع به نَغض شود.
نغض
[نُ] (ع اِ) کرکرانک کتف یا هر جا که جنبان باشد (آنندراج) سرشانه (مهذب الاسماء) ناغض (اقرب الموارد) نَغض (آنندراج) (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد) رجوع به ناغض شود.
نغض
[نُغْ غَ] (ع ص) محال نغض؛ چرخهای چاه که بزرگ باشد (منتهی الارب) (آنندراج) چرخ های بزرگ چاه آبکشی (ناظم الاطباء) چرخهای متحرک( 1) (از اقرب الموارد) ( 1) - محال نغض؛ متحرکه مضطربه (اقرب الموارد).
نغضان
[نَ غَ] (ع مص) نَغض نَغَض نغوض (اقرب الموارد) (منتهی الارب) (متن اللغه) رجوع به نَغض شود.
نغضل
[نَ ضَ] (ع ص) برذون نغضل؛ ستور گرانبار (از منتهی الارب) (از آنندراج) (از ناظم الاطباء) ثقیل (متن اللغه) (اقرب الموارد).
نغط
[نُ غُ] (ع ص، اِ) مردم درازبالا( 1) (منتهی الارب) (آنندراج) مرد درازقامت (از متن اللغه) واحد آن ناغط (از اقرب الموارد) رجوع به ناغط شود ( 1) - النغط، الطوال من الرجال (التهذیب)، و فی القاموس: من الناس (اقرب الموارد).
نغف
[نَ غَ] (ع اِ) کرمی که در بینی شتر و گوسفند باشد، یا کرم سپید خستهء خرما( 1) یا کرمی است درشت و باریک که از خنافس و جز آن برکشند (از منتهی الارب) (آنندراج) (از اقرب الموارد) (از ناظم الاطباء) (از متن اللغه ||) آب بینی خشک و مانند...
نغفتان
[نَ غَ فَ] (ع اِ) دو استخوان است در رخسار (از ناظم الاطباء) (از منتهی الارب) عظمان فی رئوس الوجنتین( 1) (اقرب الموارد) (متن اللغه) تثنیهء نغفه است رجوع به نَغَفَه شود ( 1) - النغفتان، عَظْمان فی رئوس الوجنتین، و من تحرّکهما یکون العطاس حکاه اللیث، و قال الازهری...
نغفه
[نَ غَ فَ] (ع اِ) کرم بینی گوسفند (از مهذب الاسماء) واحد نغف است (ناظم الاطباء) رجوع به نَغَف شود || در حق حقیر و خوار گویند: یا نغفه (آنندراج) به هر ذلیل حقیری گویند: نغفه، و نیز گویند: انت نغفه، در مقام تشبیه شخص به کرم (از اقرب الموارد)...
نغل
[نَ] (ع ص، اِ) پسر زنا( 1) (منتهی الارب) (آنندراج) زنازاده که فاسدالنسب است (از متن اللغه) (از اقرب الموارد) نَغِل (اقرب الموارد) (متن اللغه) (المنجد) نغیل (متن اللغه ||) حیوانی که از اسب و خر تولد کند (از المنجد) قاطر ( 1) - لغت عامیانه (از منتهی الارب).
نغل
[نَ غَ] (ص) ژرف دوراَندرون( 1) (یادداشت مؤلف از حفان) رجوع به نُغُل شود : نغل چاهی است این چاه طبیعت مشو زنهار گمراه از طبیعتعطار ( 1) - مرحوم دهخدا بدین صورت [ نَ غَ ] ضبط فرموده و بیت عطار را شاهد آورده اند ضبط انجمن آرا با...
نغل
[نَ غَ] (ع مص) تباه شدن (از غیاث اللغات) تباه شدن پوست (از جهانگیری) تباه گردیدن پوست در دباغت (منتهی الارب) (آنندراج) (از اقرب الموارد) (از متن اللغه) و عفن شدن آن (از متن اللغه) تباه شدن ادیم (تاج المصادر بیهقی) تباه شدن ادیم در پیراستن (از زوزنی) فهو نَغِل...
نغل
[نَ غِ] (اِ) کنده ای باشد از برای گوسپندان و راهگذریان بکنند تا به شب بدان خانه اندرشوند در دشت و دامن کوه (لغت فرس اسدی ص 327 ) و به تازی کهف گویند (از حاشیهء فرهنگ اسدی نخجوانی) جایی که در صحرا و دامن کوه مانند زیر زمین بجهت...
نغل
[نَ غِ] (ع ص، اِ) پسر زنا (از منتهی الارب) (آنندراج) بدنسب (غیاث اللغات) (جهانگیری) زنازاده را گویند بعلت فساد نسبش (از اقرب الموارد) (از المنجد) نَغل (اقرب الموارد) (المنجد) تأنیث آن نغله است (آنندراج ||) پوست تباه شده در دباغت (از منتهی الارب) (از متن اللغه) (از اقرب الموارد...
نغل
[نُ غُ] (ص) عمیق مرادف نغول (از انجمن آرا) (از آنندراج) نیز رجوع به نَغَل شود : نغل چاهی است این چاه طبیعت مشو زنهار گمراه طبیعت عطار (از انجمن آرا (||) اِ) در تداول نجاران، عرض و پهنای درون دولاب و گنجه از حیث گنجایش و آن را ژرف...
نغله
[نَ لَ] (ع ص) تأنیث نغل (از منتهی الارب) دختر زنازاده (از اقرب الموارد) نَغِلَه (اقرب الموارد).
نغله
[نَ غِ لَ] (ع ص) تأنیث نَغِل به معنی دختر زنازاده (از اقرب الموارد) (از المنجد) رجوع به نغل شود || فاسد نغیل (المنجد||) جوزه نغله؛ چهارمغز متغیر و تباه (منتهی الارب) متغیره زنخه (اقرب الموارد) گردوی تباه شدهء بدبوشده (ناظم الاطباء).
