ادجورث د فیرمن
[اِ جِ وُ دُ مُ] (اِخ)(1)هانری اسکس. متولد در ادجورث تون(2) بسال 1745م. آخرین کنفسور لوئی شانزدهم که او را تا پایهء دار مشایعت کرد و گویند ادجورث این کلمات را خطاب به لوئی بدانگاه گفت و آن چون تعبیری مثلی شهرت یافته است: «پسر سن لوئی! بآسمان شو»(3). ادجورث...
ادجیجاء
[اِ] (ع مص) تاریک شدن شب.
ادجیجان
[اِ] (ع مص) ابرناک گردیدن روز.
ادحاس
[اِ] (ع مص) اِدحاس سُنبل؛ پر شدن خوشه از دانه ها.
ادحاض
[اِ] (ع مص) باطل کردن. (تاج المصادر بیهقی). دفع کردن. باطل کردن حجت. مغلوب کردن. || لغزانیدن پای. بخیزانیدن. (تاج المصادر بیهقی). || قرعه انداختن. || گردانیدن آفتاب بمغرب از وسط السّماء.
ادحاق
[اِ] (ع مص) راندن. دور گردانیدن. دور کردن. (تاج المصادر بیهقی).
ادحال
[اِ] (ع مص) درآمدن در نقب. || پوشیده شدن.
ادحل
[اَ حُ] (ع اِ) جِ دَحْل، بمعنی مغاک تنگ دهان فراخ شکم که در آن بتوان رفت.
ادحواء
[اِ حِ] (ع مص) گسترده شدن. گسترده گردیدن. پهن گشتن.
ادحوه
[اُ حُوْ وَ] (ع اِ) جای بیضه نهادن و چوزه برآوردن شترمرغ در ریگستان. اُدحیّ. اُدحیّه.
ادحی
[اُ حی ی] (ع اِ) آشیان شترمرغ. (مهذب الاسماء). جای بیضه نهادن شترمرغ در ریگستان و جای چوزه برآوردن آن. اُدحیّه. اُدحوّه. ج، اَداحی.
ادحی النعام
[اُ حی یُنْ نَ] (اِخ) اکلیل جنوبی. افسر جنوبی. یکی از صور فلکی و گروهی او را ادحی النعام خوانند؛ ای جایگاه خایه نهادن اشترمرغ. (التفهیم بیرونی ص106). و رجوع به اکلیل شود.
ادحیه
[اُ حی یَ] (ع اِ) جای بیضه نهادن و چوزه برآوردن شترمرغ. اُدحی. ادحوّه.
ادخار
[اِ] (ع مص) خرد کردن. || خوار گردانیدن.
ادخار
[اِدْ دِ] (ع مص) اِذّخار. ذخیره کردن. ذخیره نهادن. اندوختن. جمع کردن. یخنی نهادن. انبار کردن. پس انداز کردن. نهان کردن چیزی : حلاوت عاجل او را از کسب خیرات و ادخار حسنات بازدارد. (کلیله و دمنه). || برگزیدن.
ادخال
[اِ] (ع مص) درآوردن. (تاج المصادر بیهقی). ایلاج. بدرون بردن. دربردن. (مؤید الفضلاء). داخل کردن. نقیض اخراج. قوله تعالی: «رب ادخلنی مدخل صدق(1)»؛ ای مدخلاً رضیّاً. || بسیاردرخت شدن زمین. (تاج المصادر بیهقی). || ادخال فی الامر؛ ما یخالفه و یفسده. (تاج المصادر بیهقی). || نهادن. گذاشتن.
(1) - قرآن 17/80.
ادخال
[اِدْ دِ] (ع مص) درآمدن. درشدن. دررفتن بچیزی.
ادخان
[اِدْ دِ] (ع مص) دود کردن. (تاج المصادر بیهقی). خود را دود کردن بچیزی. || ادخان نار؛ دود برآمدن از آتش. || ادّخان زرع؛ سخت شدن دانهء کشت.
ادخر
[اِ خِ] (ع اِ)(1) با دال مهمله (ابن بیطار). اِذخر. تبن مکی.
(1) - Schananthus.
ادخل
[اَ خَ] (ع ن تف) نعت تفضیلی از دخول. درآمده تر.
