نغوه
[نَغْ وَ] (ع اِ) آواز (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) نغمه نغیه (متن اللغه) سرود (ناظم الاطباء) نغمهء نیکو (از المنجد) لغتی است در نغیه (از اقرب الموارد) رجوع به نغیه شود || کلام نیکو (از المنجد) رجوع به نغیه شود.
نغه زدن
[نِغْ غَ / غِ زَ دَ] (مص مرکب) در تداول عام، آهسته و به فاصله زاری کردن (یادداشت مؤلف) رجوع به نغ نغ و نق زدن شود.
نغی
[نَغْیْ] (ع مص) سخن نرم گفتن (از منتهی الارب) (آنندراج) (از ناظم الاطباء ||) سخن گفتن تکلم کردن: مانغی بحرف؛ ای مانبس (از منتهی الارب) (از متن اللغه) (از المنجد) (از اقرب الموارد).
نغیر
[نُ غَ] (ع اِ مصغر) تصغیر نُغر و نَغر (از منتهی الارب) گنجشک نوک سرخ خرد و کوچک (ناظم الاطباء) و تأنیث آن نغیره است (از اقرب الموارد) رجوع به نغر شود.
نغیره
[نُ غَ رَ] (ع اِ مصغر) تأنیث نغیر (اقرب الموارد) رجوع به نُغَیر شود.
نغیق
[نَ] (ع اِ) بانگ کلاغ (مهذب الاسماء) نغیق الغراب؛ بانگ زاغ (منتهی الارب) (از المنجد) (ناظم الاطباء (||) ص) ناقه ای که مرّهً بعد اخری بانگ کند (از منتهی الارب) (آنندراج) ماده شتری که پی هم بانگ کند (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) یقال: ناقه نغیق (اقرب الموارد) نغیقه نغوق...
نغیل
[نَ] (ع ص) زنازاده (منتهی الارب) (آنندراج) نَغل نَغِل (متن اللغه) رجوع به نَغِل شود.
نغیله
[نَ لَ] (ع ص) تأنیث نغیل (از منتهی الارب) (از آنندراج) رجوع به نغیل و نغل شود.
نغیود
( [نَغْ] (اِ) نغو و آلوی دمشقی (ناظم الاطباء) (از فرهنگ شعوری ج 2 ص 380.
نغیه
[نَ یَ] (ع اِ) آواز (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) نغمه (ناظم الاطباء) (متن اللغه) (اقرب الموارد) نغوه (متن اللغه||) نغمهء خوش آهسته (از اقرب الموارد) نغمهء خوش (از المنجد ||) سخن خوش (آنندراج) (ناظم الاطباء) کلام حسن نغوه (از المنجد) (از اقرب الموارد ||) آواز یا سخنی که موجب...
نف
[نَف ف] (ع مص) تخم کاشتن در زمین (از منتهی الارب) (آنندراج) (از ناظم الاطباء) (از متن اللغه ||) سفوف خوردن یا سفوف ساختن پست و دوا را (از منتهی الارب) سف (اقرب الموارد) (المنجد) (متن اللغه).
نفاء
[نَ] (ع اِ) چیز ردی ء (از متن اللغه) چیز بلایه و ردی راندهء دورکرده (آنندراج) (ناظم الاطباء) آنچه دورافکنی آن را بعلت ردائت آن (از اقرب الموارد) نفی نُفایه نَفایه نفاه نَفوه نِفوه نفاوه (متن اللغه ||) باقی ماندهء چیزی (از متن اللغه) (از اقرب الموارد) بقیه (ناظم الاطباء)...
نفائج
[نَ ءِ] (ع اِ) جِ نفیجه، بمعنی کمان (آنندراج) رجوع به نفیجه شود.
نفائح
[نَ ءِ] (ع اِ) بوهای خوش (غیاث اللغات) (آنندراج) جِ نفیحه رجوع به نفیحه شود.
نفائس
[نَ ءِ] (ع ص، اِ) جِ نفیسه رجوع به نَفیسَه و نیز رجوع به نفایس شود.
نفائض
[نَ ءِ] (ع ص، اِ) شتران زمین طی کننده (منتهی الارب) (از متن اللغه ||) شتران لاغر (منتهی الارب) (المنجد) (از اقرب الموارد) و گفته اند شترانی که زمین درمی نوردند (از اقرب الموارد ||) کسانی که سنگ اندازی نمایند خواه در پس آنها چیزی مکروه باشد خواه دشمن (منتهی...
نفاث
[نَفْ فا] (ع ص) دمنده (منتهی الارب) (مهذب الاسماء) (از ناظم الاطباء) نفاخ (مهذب الاسماء) آنکه می دمد (ناظم الاطباء) سحار سحرکننده (از اقرب الموارد).
نفاثات
[نَفْ فا] (ع ص) جِ نفاثه، به معنی ساحر - نفاثات فی العقد؛ زنان ساحره (منتهی الارب) (غیاث اللغات) (آنندراج) زنان دردمندهء سحر بر عقده ها (از غیاث اللغات) (از آنندراج) زنان ساحر که در گره های ریسمان جادو دمند (فرهنگ خطی) زنان جادوگری 113 ) قل اعوذت / که...
نفاثه
[نَفْ فا ثَ] (ع ص) زن جادوگر ساحر دمنده تأنیث نفاث رجوع به نفاث و نیز رجوع به نفاثات شود.
نفاثه
[نُ ثَ] (ع اِ) دم که دردمند سینه به دهن می زند (منتهی الارب) (آنندراج) آنچه را که دردمند سینه از دهن بیرون می اندازد (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) خونی که بیمار مصدور از دهن تف کند (از متن اللغه) آنچه مصدور از خون و خلط بیرون افکند (یادداشت...
