نشمرده
[نَ شِ / شُ مَ / مُ دَ / دَ / نَ مَ / مُ دَ / دِ] (ن مف مرکب) ناشمرده شمارش ناشده مقابل شمرده || بی حساب بی کران ناشمار رجوع به ناشمار شود.
نشمن
[نِ مِ] (اِ)( 1) به لغت زند و پازند، خویش تبار (از برهان قاطع) (از آنندراج) قوم طایفه آل قبیله || تخت اورنگ کرسی خویش) (از حاشیهء ) xvesh : پهلوی ،nip(a)shman، nap(a)shm(a)n: مسند (ناظم الاطباء) ( 1) - مصحف هزوارش برهان قاطع چ معین).
نشمن
[نَ مَ] (اِ) بخت طالع (ناظم الاطباء).
نشمه
[نَ شِ مَ] (ع ص) دست بویناک از چربش و جز آن (آنندراج) یدی نشمه؛ دست من بویناک است از چربش و جز آن (منتهی الارب) (از ناظم الاطباء ||) تأنیث نشم است (ناظم الاطباء) رجوع به نَشِم شود.
نشناخت
[نَ شَ / نَ] (مص مرخم)نشناختن بجا نیاوردن مقابل شناختن -به نشناخت؛ ناشناخته بی آنکه بشناسد و بداند متنکراً نادانسته : به نشناخت بانگی بر او زد بلند بر او حمله ای برد و او را فکندنظامی.
نشناختن
[نَ شِ تَ / نَ تَ] (مص مرکب)ناشناختن مقابل شناختن رجوع به شناختن شود || انکار کردن خستو نبودن (یادداشت مؤلف) ||تمیز ناکردن تمیز ندادن تشخیص ندادن : آن عقیقی مئی که هر که بدید از عقیق گداخته نشناخترودکی.
نشناختنی
[نَ شِ تَ / نَ تَ] (ص لیاقت)ناشناختنی غیرقابل شناختن مقابل شناختنی رجوع به شناختنی شود.
نشناخته
[نَ شِ تَ / تِ / نَ تَ / تِ](ن مف مرکب) شناخته ناشده ناشناس منکر غیرمعروف || نامعلوم نامعین ناآشکار مجهول (|| ق مرکب) بنشناخت ناشناس بی آنکه بشناسد متنکراً نادانسته.
نشناس
[نَ شَ / نَ] (نف مرکب)ناشناسنده نشناسنده || منکر انکارکننده در کلمات مرکب: حق نشناس، خدانشناس، نمک نشناس رجوع به هر یک از این مدخل ها در ردیف خود شود (|| ن مف مرکب) ناشناس غیرمعروف نشناس -به نشناس؛ متنکراً (یادداشت مؤلف).
نشناش
[نَ] (ع ص) رجل نشناش؛ مرد سبک دست در کار (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) مرد سبک در کارش یا در حرکاتش (از المنجد) نشنشی (اقرب الموارد) (المنجد) نشنش (المنجد).
نشناشه
[نَ شَ] (ع ص) ارض نشناشه؛ زمین شور بی گیاه (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از المنجد) (از اقرب الموارد).
نشنشه
[نَ نَ شَ] (ع اِ) آواز جوشش دیگ (از منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء ||) آواز حرکت زره و کاغذ و لباس نو (از اقرب الموارد) (از المنجد) خش خش (|| مص) به شتاب پوست باز کردن (منتهی الارب) (آنندراج) بشتاب پوست برکندن (از ناظم الاطباء) زود پوست باز کردن...
نشنشه
[نِ نِ شَ] (ع اِ) پاره ای از هر چیزی (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء ||) سنگ (منتهی الارب) (آنندراج) حجر (اقرب الموارد): نشنشه من اخشن؛ سنگی از کوهی (منتهی الارب) حجر من جبل (اقرب الموارد ||) خو سرشت (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) طبیعت (ناظم الاطباء) شنشنه (اقرب الموارد).
نشنشی
[نَ نَ شی ی] (ع ص) رجل نشنشی الذراع؛ مرد سبک دست درکار (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) نشناش نشنش (المنجد).
نشنفتن
[نَ شِ نُ تَ / نَ نُ تَ] (مص منفی)مقابل شنفتن رجوع به شنفتن شود.
نشنفتنی
[نَ شِ نُ تَ / نَ نُ تَ] (ص لیاقت) ناشنیدنی نشنیدنی مقابل شنفتنی.
نشنک
[نَ نَ] (اِ) نشک ناز نوژ (اوبهی) رجوع به نشک شود.
نشنودن
[نَ شِ دَ / نَ دَ] (مص منفی) مقابل شنودن رجوع به شنودن شود : هرگز گاو ندیده بود و آواز او نشنوده (کلیله و دمنه).
نشنودنی
[نَ شِ دَ / نَ دَ] (ص لیاقت)ناشنودنی مقابل شنودنی رجوع به شنودنی شود || ناپذیرفتنی غیرقابل قبول نامقبول.
نشنوده
[نَ شِ دَ / دَ / نَ دَ / دِ] (ن مف مرکب) ناشنوده مقابل شنوده (|| ق مرکب) بی آنکه بشنود.
