اره زبان
[اَرْ رَ / رِ زَ] (ص مرکب) تیززبان. (مؤید الفضلاء). زبان دراز. (آنندراج). مردم تند و تیز گوینده. || چغلخور. ساعی. بهتان گوی. (آنندراج).
ارهط
[اَ هُ] (ع اِ) جِ رَهط، به معنی گروه.
ارهطه
[اَ هِ طَ] (ع اِ) جِ رَهط، به معنی گروه.
اره غان
[اَرْ رَ] (اِخ) رجوع به ارجان و ارگان شود.
ارهفت
[اَ هَ] (اِخ) یکی از پیغمبران است باعتقاد کفرهء هند و ایشان شش طایفه اند همه قایل بتناسخ. گویند چهارهزار ارهفت خواهد آمد و بعد از آن آفرینش برطرف خواهد شد. (برهان) (آنندراج).
اره قلمه
[اَ رَ / رِ قَ لَ مَ / مِ] (اِ مرکب)اَشنک. (گااوبا). رجوع به اشنک شود.
اره کاری
[اَرْ رَ / رِ] (حامص مرکب) عمل ارّه کشیدن.
اره کش
[اَرْ رَ / رِ کَ / کِ] (نف مرکب) که چیزها به اره قطع کند. مباشر ارّه. (آنندراج).
اره کشی
[اَرْ رَ / رِ کَ / کِ] (حامص مرکب) عمل ارّه کشیدن.
اره گر
[اَرْ رَ / رِ گَ] (ص مرکب) که ارّه سازد. صانع ارّه. (آنندراج) :
زند ارّه گر چون دم از کار خویش
ز سین سیادت نهد ارّه پیش.ملاطغرا.
ارهم
[اَ هَ] (ع ن تف) فراختر. اخصب: کنا فی ارهم جانبی فلان؛ ای اخصبهما. (منتهی الارب).
اره ماهی
[اَرْ رَ / رِ] (اِ مرکب) نوعی ماهی غضروفی از دستهء سگ ماهیها بطول تقریبی 2 متر که در جلو سرش زائده طویل استخوانی بنام رُستر(1) (بدرازی حدود 5/1 متر) وجود دارد، در لبه های این زائده تعداد زیادی دندانهای نوک تیز و برنده قرار دارد که بظاهر بشکل ارّهء...
ارهنگ
[اَ هَ] (اِخ) قصبه ای از بدخشان. (جهانگیری). و در آن قصبه زیارتگاهی است و باعتقاد مردم آنجا سر امام حسین علیه السلام در آنجا مدفون است و آنرا ارهنگ حسین هم میگویند. (برهان) (شعوری) (آنندراج) (مؤید الفضلاء). و رجوع بحبیب السیر جزو 3 از ج 3 ص 195 و...
ارهنگ حسین
[اَ هَ گِ حُ سَ] (اِخ)رجوع به ارهنگ شود.
اره و اوره
[اَ رَ / رِ وُ رَ / رِ] (ق مرکب، از اتباع) (در تداول عوام) با تمام کسان خود، و گاه این جمله را بر آن مزید کنند: شنبله غوره.
ارهون
[اُ] (ع ص) دختر حائض. (منتهی الارب). بی نماز. قاعده شده. ناپاک.
ارهی
[اُ هَ] (اِخ)(1) شهر الرها. ادسا(2). اورفا. (فرهنگ ایران باستان تألیف پورداود ج 1 ص 161). و رجوع به رها شود.
(1) - Orhai.
(2) - Edessa.
اری
[اَرْیْ] (ع اِ) طعامی که در بن دیگ چسبد از سوختگی. ته گرفتگی. ته دیگ. || شهد. (غیاث اللغات). شهدی که جمع کند آن را زنبور در شکم خود و بیرون آورد، یا شهدی که در اطراف خانهء زنبور چسبیده بود. انگبین. (مهذب الاسماء). عسل. || نمی که بر درخت...
اری
[اَرْیْ] (ع مص) لازم گرفتن ستور مربط و بستنگاه خود را. || خشم گرفتن بر. || کینه گرفتن در دل. کینه ور شدن. || ریختن، چنانکه ابر باران را. || راندن باد ابر را. || آمیزش و الفت گرفتن و خو کردن ستور با هم و علف خوردن با هم...
اری
[ ] (ع اِ) آریّ. اخیه که چهارپایان بدان بندند. معلف. آخر. آخور(1). میخ آخور. (دستور الاخوان). ج، اَواری، اواریّ.
(1) - رجوع به آریّ و آرواره و Alveolus شود.
