اخفش کبیر
[اَ فَ شِ کَ] (اِخ) رجوع به اخفش ابوالخطاب ... شود.
اخفش نهم
[اَ فَ شِ نُ هُ] (اِخ) رجوع به اخفش علی بن محمد... شود.
اخفش هشتم
[اَ فَ شِ هَ تُ] (اِخ) رجوع به اخفش عبدالعزیز... شود.
اخفش هفتم
[اَ فَ شِ هَ تُ] (اِخ) رجوع به اخفش عبدالله بن محمد... شود.
اخفشی
[اَ فَ] (حامص)(1) منسوب به اخفش و آن بیماریست در چشم.
(1) - Nyctalopie.
اخفش یازدهم
[اَ فَ شِ دَ هُ] (اِخ)رجوع به اخفش هارون بن موسی... شود.
اخفض
[اَ فَ] (ع ن تف) نعت تفضیلی از خفض. فرودتر. فروتر. زیرتر. || فروتن تر. افتاده تر.
اخفی
[اَ فا] (ع ن تف) نعت تفضیلی از خفی. خفی تر. پوشیده تر. مقابل اجلی: تعریف باخفی.
- امثال: اخفی مما یخفی اللیل.
اخفی من الماء تَحتَالرُّفَه.
اخفی التوأمین
[اَ فَتْ تَ ءَ مَ] (اِخ)(اصطلاح فلک) دو ستاره بر سرِ دوپیکر که ذراع مبسوطه نامند و آنکه بر طرف مغرب واقع شده رأس التوأم الغربی(1) نام دارد و آنکه بر طرف مشرقست رأس التوأم الشرقی(2). ستارهء غربی از قدر اول است و آنرا انورالتوأمین نیز خوانند و ستارهء شرقی...
اخفی الفرقدین
[اَ فَلْ فَ قَ دَ] (اِخ)(اصطلاح فلک) ستارهء کم نورتر از دو ستارهء فرقدان که در صورت دب اصغر جای دارند.
اخفیه
[اَ یَ] (ع اِ) جِ خِفاء. || اخفیهُالنور؛ غلافهای شکوفه. || اخفیه الکری؛ چشمها. (منتهی الارب). در تاج العروس آمده: و اخفیه الکرا؛ الاعین. قال :
لقد علم الایقاظ اخفیه الکرا
تزججها من حالک واکتحالها.
اخقاء
[اِ] (ع مص) درآمیختن با زنی که شرم فراخ دارد.
اخقاق
[اِ] (ع مص) اخقاق بکره؛ فراخ سوراخ گردیدن چرخ چاه از محور. || فراخ کرانه شدن نعامه از زرنوق. (نعامه چوبی است که عرضاً بر دو زرنوق (دو پایه) ساخته بر کنارهء چاه نهند). || آواز دادن شرم زن گاه آرمش.
اخقاق
[اَ] (ع اِ) جِ خَقّ. ج، اَخاقیق.
اخقوق
[اُ] (ع اِ) مغاک در زمینی که کسی اندر وی پنهان شدن تواند. (منتهی الارب). شکاف زمین. (مهذب الاسماء). ج، اَخاقیق.
اخقیق
[اِ] (ع اِ) اخقوق. مغاک در زمین که کسی اندر وی پنهان شدن تواند. ج، اخاقیق.
اخکسه اندازی
[اُ کَ سَ / سِ اَ](حامص مرکب) یا اخکسمه اندازی. بترکی تیر بازگشتی زدن (؟). (غیاث اللغات) (آنندراج).
اخککندو
[اَ کَ کَ] (اِ) چیزی باشد از مس یا چوب ساخته که سری گرد و کوچک دارد و دسته بر آن نصب کنند و سنگریزه در آن کنند که چون آنرا جنبانند آوازی دهد و طفلان را به آن مشغول سازند. (مجمع الفرس سروری). جغجغه. و در فرهنگ شعوری این...
اخکل
[اَ کَ(1)/ کُ] (اِ)(2) داس باشد. (یعنی) خسهای سرتیز که بر سر دانه های جو و گندم باشد و داسه نیز گویند. (مجمع الفرس سروری) (برهان). اَخْگل. خارهای بلندی که بر سر خوشه های جو و گندم باشد.
(1) - به ضبطِ نسخهء قدیمِ السامی.
(2) - Arete. Barbe.
اخکلندو
[اَ کَ لَ] (اِ) رجوع به اخککندو شود.
