هطف
[هَ طِ] (ع ص) باران بسیار. (منتهی الارب).
هطف
[هَ] (ع مص) دوشیدن شبان. || باریدن آسمان. || (اِ) آواز شیر در شیردوشه. (منتهی الارب) (اقرب الموارد).
هطق
[هَ طَ] (ع مص) شتاب رفتن. (منتهی الارب). || (اِمص) سرعت در رفتار. (از اقرب الموارد).
هطل
[هَ] (ع اِ) باران سست پیوسته. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). || اشک. || (مص) اندک اندک خوی برآوردن تک اسب. (منتهی الارب). اندک اندک خوی برآوردن اسب از دویدن. (اقرب الموارد). || نرم رفتن ناقه. || پیاپی شدن باران بزرگ متفرق قطره. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || رفتن اشک....
هطل
[هَ طِ] (ع ص) مطر هطل؛ باران پیوسته. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد).
- سحاب هطل؛ ابر پیوسته بارنده. (از اقرب الموارد).
هطل
[هُ] (ع ص) دیمه هطل؛ باران پیوسته. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد).
هطل
[هُطْ طَ] (ع ص، اِ) جِ هاطل. (اقرب الموارد) (منتهی الارب). رجوع به هطل و هاطل شود.
هطل
[هِ] (ع اِ) گرگ. || دزد. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || (ص) گول. (منتهی الارب). احمق. (اقرب الموارد). || مانده کننده، یا شتر مانده کننده. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد).
هطلاء
[هَ] (ع ص) دیمه هطلاء؛ باران پیوسته. (منتهی الارب). برای سحاب نمیگویند هطلاء، و صفت اهطل به کار می برند. (از اقرب الموارد).
هطلان
[هَ طَ] (ع مص) رفتن اشک. (منتهی الارب). هَطْل. (اقرب الموارد). رجوع به معانی هطل شود.
هطلس
[هَ لَ / هَ طَلْ لَ] (ع اِ) دزد و راهزن. || گرگ. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). رجوع به هطل شود.
هطلع
[هَ طَلْ لَ] (ع ص، اِ) گروه بسیار. (منتهی الارب). جماعت مردم. (اقرب الموارد). || لشکر گران. || مرد دراز تناور. (منتهی الارب) (اقرب الموارد).
هطلی
[هَ طَ لا / هَ لا] (ع ص) ابل هطلی؛ شتران فرومانده در راه و یا واگذاشته بی ساربان. || ناقه هطلی؛ شتر مادهء آهسته رو و کاهل و بطی ء. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد).
هطو
[هَطْوْ] (ع مص) انداختن. (منتهی الارب) (اقرب الموارد).
هطوع
[هُ] (ع مص) شتابان و ترسان پیش آمدن. || متوجه شدن به چشم و برنگرفتن از آنچه نگریست وی را. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). رجوع به هطع شود.
هطهطه
[هَ هَ طَ] (ع اِ) آواز اسب. (منتهی الارب). || (مص) شتابی کردن در رفتار و کار. (از اقرب الموارد) (منتهی الارب). || آواز برآوردن اسب. || شتاب رفتن مرد. (اقرب الموارد).
هطی
[هُ طا] (ع مص) بر زمین افکندن. || سخت زدن. (از اقرب الموارد). رجوع به هطا شود.
هطیع
[هَ] (ع ص) راه فراخ. (منتهی الارب) (اقرب الموارد).
هع
[هَع ع] (ع مص) قی کردن، لغتی است در هوع. (از اقرب الموارد).
هعه
[هَعْ عَ] (ع مص) قی کردن. (منتهی الارب). لغتی است در هوع. (از اقرب الموارد).
