نزهت
[نُ هَ] (اِخ) محمدعظیم دامغانی از شاعران قرن دوازدهم است وی به سال 1137 ه ق درگذشت (از قاموس الاعلام ج 6 ( ص 4574 ) (از تذکرهء نصرآبادی ص 428 ) (از نگارستان سخن ص 120.
نزهت
[نُ هَ] (اِخ) (میرزا) نعیم دامغانی این بیت را مؤلف تذکرهء روز روشن به نام او ثبت کرده است: صبا جائی که بردارد نقاب از روی زیبایش پر پروانه دست شمع گردد در تماشایش( 1) رجوع به تذکرهء روز روشن ص 815 شود ( 1) - ظ: تمنایش.
نزهت
[نُ هَ] (اِخ) (خواجه) نورالله کشمیری از پارسی گویان هند و از شاگردان میرزا عبدالغنی کشمیری است به سال 1140 ه ق درگذشت او راست: دویدم تا به تحصیل کمال از دوربینی ها چو پروین صاحب خرمن شدم از خوشه چینی ها (از صبح گلشن ص 416 ) و...
نزهت آباد
[نُ هَ] (اِ مرکب) کنایه از بهشت جاودانی و دنیای دیگر بهشت عدن باغ بهشت جنت : روانش به مینو پر از نور باد در آن نزهت آباد مسرور باد ؟ (از حبیب السیر).
نزهت افزا
[نُ هَ اَ] (نف مرکب) هرآنچه بر شادی و عیش بیفزاید (ناظم الاطباء ||) تفرجگاه جای خرم و باصفایی که موجب انبساط خاطر شود.
نزهت بخش
[نُ هَ بَ] (نف مرکب) که شادی و خرمی و بهجت و سرور بخشد که انبساط خاطر آرد || جای باصفای فرح بخش.
نزهت پذیر
[نُ هَ پَ] (نف مرکب) دل شاد و خشنود و آراسته (ناظم الاطباء).
نزهت جای
[نُ هَ] (اِ مرکب) نزهتگاه متنزه مکان نزه.
نزهت ستان
[نُ هَ سِ] (اِ مرکب) جای نزهت افزا محل سرور و انبساط خاطر : نه ایمن تر ز خرسندی جهانی است نه به ز آسودگی نزهت ستانی استنظامی.
نزهت سرا
[نُ هَ سَ] (اِ مرکب)نزهت ستان جای انبساط و خوشی و سرور خاطر : از وحشت آباد عالم فانی به نزهت سرای جاودانی انتقال نمود (از حبیب السیر).
نزهت کده
[نُ هَ کَ دَ / دِ] (اِ مرکب) جای تفرج و عیش و شادی (ناظم الاطباء) نزهت سرا نزهت ستان.
نزهتگاه
[نُ هَ] (اِ مرکب) تفرج گاه جای عیش و شادی (ناظم الاطباء) نزهت جای متنزه گردشگاه نزهت کده نزهت سرا نزهت ستان : در فراخی نعمت و درستی هوا و آب و غریب دوستی و درویش داری اهل همدان و نزهتگاه های بی شمار (مجمل التواریخ) آبها روان ساختند و...
نزهتگر
[نُ هَ گَ] (ص مرکب) پاکیزه کننده صفابخش رجوع به نزهت شود : شست وشوی لباس گیتی را عدل نزهتگر تو صابون باد عرفی (از آنندراج).
نزهتگه
[نُ هَ گَهْ] (اِ مرکب) نزهتگاه تفرج گاه گردش گاه آنجا که صفای خاطر و انبساط افزاید نزهت سرا نزهت کده جای نزهت افزا نزهت ستان رجوع به نزهتگاه شود : دید نزهتگهی گرانمایه سبز در سبز و سایه در سایهنظامی خرامان خسرو و شیرین شب و روز به هر...
نزهت نشین
[نُ هَ نِ] (نف مرکب) که جای باصفائی دارد که در نزهت ستان است که در آسایش و سرور است که در نزهتگاه ساکن است : به زندانیان زمین زیر خشت به نزهت نشینان باغ بهشتنظامی.
نزهتی
[نُ هَ] (اِخ) ملا ضیائی رجوع به تذکرهء صبح گلشن ص 516 شود.
نزهه
[نُ هَ] (ع اِمص) دوری (منتهی الارب) بعد (از اقرب الموارد) گویند: هو بنزهه من الماء؛ ای ببعد (منتهی الارب ||) اسم است از تنزه گویند: ارض ذات نزهه (از اقرب الموارد) ج، نُزَه || دوری از ناخوشی و پژمانی (منتهی الارب) (ناظم الاطباء ||) دوری از عیب و زشتی...
نزهه
[نَ زِ هَ / نَ هَ] (ع ص) نَزِه (منتهی الارب) ارض نزهه؛ نزیهه (اقرب الموارد) زمین دور از کشت زار و از کثافات و مگسان اطراف شهر و دهات و از آب خیز دریا و از فساد هوا زمین صاحب نُزْهه (ناظم الاطباء) رجوع به نزه شود.
نزی
[نَ زی ی] (ع ص) عربده گر (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) سَوّار (اقرب الموارد) (از منتهی الارب).
نزی ء
[نَ]( 1) (ع اِ) مَشک کوچک السقاء الصغیر (اقرب الموارد) ( 1) - بر وزن فَعیل.
