نأر
[نَءْرْ] (ع مص) برانگیخته شدن نائره (از معجم متن اللغه) (از اقرب الموارد).
نأرجیل
[نَءْ رَ] (معرب، اِ) نارجیل (اقرب الموارد) (المنجد) رجوع به نارجیل شود.
نأش
[نَءْشْ] (ع مص) فراگرفتن || گرفتن (منتهی الارب) (از اقرب الموارد) گرفتن چیزی را (ناظم الاطباء) اخذ (از معجم متن اللغه ||) سخت گرفتن (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) بطش (از اقرب الموارد) گرفتن و سختگیری کردن به چیزی (از المنجد) ||حمله کردن (منتهی الارب) (ناظم الاطباء ||) تأخیر افکندن (از...
نئضل
[نِءْ ضِ] (ع اِ) بلا سختی (منتهی الارب) (آنندراج) داهیه (اقرب الموارد).
نأط
[نَءْطْ] (ع مص) نئیط زفیر برآوردن (از معجم متن اللغه) (از اقرب الموارد).
نئطر
[نِءْ طِ] (ع اِ) نیطر داهیه (متن اللغه) (اقرب الموارد) آفت آسیب سختی (ناظم الاطباء (||) ص) مرد نیک زیرک و فهیم (ناظم الاطباء) (آنندراج).
نئطل
[نِءْ طِ] (ع اِ) آفت سخت (ناظم الاطباء) رجوع به نَیطَل شود (|| ص) مصاحب زیرک (ناظم الاطباء) رجوع به نَیطَل شود.
نأف
[نَءْفْ] (ع مص) کوشیدن جِ دّ (از معجم متن اللغه) (از اقرب الموارد) کوشش کردن (ناظم الاطباء ||) خوردن (از معجم متن اللغه) (از اقرب الموارد) (منتهی الارب) أکل نَأَف (المنجد ||) خوردن گزبن چیزی را: نأفه نأفاً؛ اکل خیاره (از معجم متن اللغه) ||سیر نوشیدن (از منتهی الارب) (ناظم...
نأف
[نَ ءَ] (ع مص) نَأْف رجوع به نَأْف شود.
نأل
[نَءْلْ] (ع مص) رفتن (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) مشی (اقرب الموارد) (معجم متن اللغه ||) رفتن بر فشاری که گوئی بر پشت بار دارد (منتهی الارب) (از اقرب الموارد) جستن کردن و سر خود را به بالا حرکت دادن (ناظم الاطباء) نئیل نألان (المنجد||) جنبان رفتن (از منتهی الارب) اهتزاز...
نألان
[نَ ءَ] (ع مص) نأل (معجم متن اللغه) (منتهی الارب) (اقرب الموارد) (المنجد) رجوع به نأل شود.
نأمله
[نَءْ مَ لَ] (ع مص) رفتارِ بندی و رفتن آن (منتهی الارب) رفتن مردی که مقید و دربند است یا رفتن به شیوهء کسی که دربند است: نأمل المقید نأمله؛ مشی، و یقال: نأمل الرجل؛ اذا مشی مشیه المقید (از اقرب الموارد).
نأموس
[نَءْ] (ع اِ) فتره الصیاد (معجم متن اللغه) کازهء شکارچی لغتی است در ناموس رجوع به ناموس شود.
نأمه
[نَءْ مَ] (ع اِ) سرود یا آواز (منتهی الارب) نغمه صوت (معجم متن اللغه) (اقرب الموارد) (المنجد ||) اسکت الله نأمته؛ بمیراند او را (منتهی الارب) اماته (المنجد) رجوع به نامه.
نأناء
[نَءْ] (ع ص) نَأنَاء، نأنأ، نؤنؤ؛ مرد سست و ضعیف (منتهی الارب) عاجز ضعیف (معجم متن اللغه) عاجز جبان (المنجد) (اقرب الموارد) عاجز درمانده (منتهی الارب) درماندهء جبان و ضعیف (ناظم الاطباء ||) بسیار برگردانندهء حدقهء چشم (منتهی الارب) (معجم متن اللغه ||) بددل (منتهی الارب).
نأنأ
[نَءْ نَءْ] (ع ص) نأنأ رجوع به نأناء شود.
نأنأه
[نَءْ نَ ءَ] (ع مص) خورش نیکو دادن (منتهی الارب) (از اقرب الموارد): نأنأ فلاناً؛ احسن غذائه (المنجد ||) بازداشتن (منتهی الارب) بازداشتن کسی را (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) نهی کردن و بازداشتن کسی را از کاری که میخواهد بکند (از المنجد ||) سست رای گردیدن (ناظم الاطباء) سست...
نئول
[نَ] (ع ص) جنبان رونده (منتهی الارب) (از متن اللغه) نعت فاعلی است از نأل.
نأی
[نَءْیْ] (ع مص) دور گشتن از چیزی (از منتهی الارب) مفارقه بُعد (معجم متن اللغه (||) اِ) نأی و نؤی و نئی و نُؤی؛ جویچهء گرداگرد خرگاه و سراپرده و خیمه (منتهی الارب) حفره ای که گرد خیمه گاه کنند منع و دور کردن آب باران را (از معجم متن...
نئی
[نُ ئی ی] (ع اِ) جِ نؤی است رجوع به نؤی شود.
