میومیو
[یُ یُ] (اِ صوت) حکایت مکرر صوت گربه. حکایت آواز گربه. اسم صوت گربه. بانگ گربه. مومو. (یادداشت مؤلف). و رجوع به مومو شود.
میون
[مُ] (ع اِ) جِ مین. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). جِ مین، به معنی دروغ. (آنندراج).
میون
[مَ] (ع ص) دروغگوی. (منتهی الارب، مادهء م ی ن) (آنندراج). دروغگو. (ناظم الاطباء). سخت دروغزن. (مهذب الاسماء) (یادداشت مؤلف).
میوه
[می وَ / وِ] (اِ) بار و ثمر و هر محصولی از نباتات که از عقب گل و شکوفه برآمده و حاوی تخم می باشد. (ناظم الاطباء). ثمره. ثَمار. بار. بر. حاصل. قطف. با دادن و خوردن و چیدن صرف شود. (یادداشت مؤلف). به کسر و فتح اول هر دو...
میوه آور
[می وَ / وِ وَ] (نف مرکب) درخت یا گیاه که بر دهد. درختی که میوه می دهد. درخت بارآور. مثمر. (ناظم الاطباء) :
درخت میوه آور شد ز باغ ار همره میوه
نگه دارد خدا از جملهء آفات دهقان را.
درویش واله هروی (از آنندراج).
میوه افشاندن
[می وَ / وِ اَ دَ] (مص مرکب) میوه فشاندن. میوه دادن. (یادداشت مؤلف) :
شاخ دولت به نزد خاقانی
میوه افشاندنش نمی ارزد.خاقانی.
و رجوع به میوه و میوه فشاندن شود.
میوه بندان
[می وَ / وِ بَ] (اِمص مرکب)عمل آویختن میوه ها مانند انگور و سیب و انار و هندوانه و خربزه به سقف تا به زمستان تازه ماند. عمل و احتفال آویختن میوه ها برای تازه ماندن آن در زمستان. رسم آونگ کردن میوه ها چون انگور و هندوانه بر سقف...
میوه بوم
[می وَ / وِ] (اِ مرکب) ناحیتی که از آن میوه خیزد. مقابل غله بوم. (یادداشت مؤلف) : بوان و مروست، بوان شهرکی است با جامع و منبر و مروست با آن رود و میوه بوم است چنانکه درختان آن مانند بیشه است. (فارسنامهء ابن البلخی ص125).
میوه چین
[می وَ / وِ] (نف مرکب) میوه چیننده. که میوه بچیند. آنکه از درخت یا گیاه میوه جدا کند :
شاید اگر در حرم سگ ندهد آب دست
زیبد اگر در ارم، بز نبود میوه چین.خاقانی.
|| بمجاز بهره مند. سود برنده :
من زان گره گوشه نشین نی درد کش نی میوه چین
می...
میوه خانه
[می وَ / وِ نَ / نِ] (اِ مرکب)دکان میوه فروشی. (ناظم الاطباء) دکان میوه و فواکه. (آنندراج). || جایی که میوه در آن فراوان باشد. (ناظم الاطباء). || در دربار پادشاهان صفوی جایگاه خاصی که اختصاص به نگهداری میوه داشته و آن را صاحب جمعی اداره می کرده است:...
میوه خوار
[می وَ / وِ خوا / خا] (نف مرکب) میوه خور. خورندهء میوه. || آن که روزی وی میوه باشد و از میوه زندگی کند. (ناظم الاطباء): فَکِه؛ حیوان میوه خوار. (یادداشت مؤلف)(1). و رجوع به میوه و میوه خور شود.
(1) - Frugivore.
میوه خور
[می وَ / وِ خوَرْ / خُرْ] (نف مرکب) میوه خوار. میوه خورنده. (یادداشت مؤلف) :
چو دور افتد از میوه خور میوه دار
چه خرما بود نخل بن را چه خار.نظامی.
و رجوع به میوه و میوه خوار شود.
میوه خوردن
[می وَ / وِ خوَرْ / خُرْ دَ](مص مرکب) تفکه [ تَ فَ ک کُ هْ ] . (منتهی الارب). خوردن میوه. از ثمر درختی خوردن :
چون ز بیخش برآورد نادان
میوه یک بار بیش نتوان خورد.سعدی.
و رجوع به میوه و میوه خوار شود. || کنایه است از سود بردن. بهره...
میوه خوری
[می وَ / وِ خوَ / خُ](حامص مرکب) عمل و صفت میوه خور. خوردن میوه. || (اِ مرکب) ظرف خاص برای نهادن میوه در خوان. ظرف برای نهادن میوه. (یادداشت مؤلف).
میوه دادن
[می وَ / وِ دَ] (مص مرکب)ثمر دادن. اِثمار. (دهار). میوه آوردن. بار دادن :
نخلی که میوه ای ندهد خشک بهتر است.
صائب تبریزی.
و رجوع به میوه شود.
میوه دار
[می وَ / وِ] (نف مرکب)میوه دارنده. باردار. (یادداشت مؤلف) : درخت مثمره و میوه دار درخت امرود و زردآلوست. (ترجمهء تاریخ قم ص110).
- میوه دار شدن؛ میوه دادن. مثمر گشتن. بار آوردن :
بی بر و میوه دار هست درخت
خاص پربار و عامه بی بارند.ناصرخسرو.
اگر میوه داری نشد هیچ بید
به...
میوه دار
[می وَ / وِ] (اِ مرکب) (میوه + دار، درخت) درخت میوه. دار میوه. درخت که بر دهد :
اگر زندگانی بود دیرباز
بدین دیر خرم بمانم دراز
یکی میوه داری(1) بماند ز من
که ماند همی بار او بر چمن.فردوسی.
بر او بر ز هر گونه ای میوه دار
فراوان گیا بود بر کوهسار.فردوسی.
ز زیتون...
میوه دان
[می وَ / وِ] (اِ مرکب)میوه خوری. مِخرَف. ظرفی که در آن میوه نهند. (از یادداشت مؤلف). و رجوع به میوه خوری شود.
میوه رود
[می وَ] (اِخ) دهی از دهستان دیزمار باختری از بخش ورزقان شهرستان اهر، واقع در 33هزارگزی باختری ورزقان با 215 تن سکنه. آب آن از رودخانه و راه آن مالرو است. (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج4).
میوه فروش
[می وَ / وِ فُ] (نف مرکب)میوه فروشنده. آنکه میوه می فروشد. (ناظم الاطباء) :
ای چشم سر میوه فروشان زنهار
جز روی و دل رهی مخوه آبی و نار.
سوزنی.
میوه فروشی که یمن جاش بود
روبهکی خازن کالاش بود.نظامی.
آن میوه فروش خوش مثل زد
کان غورهء ترش در بغل زد.نظامی.
