اسانکر
[] (اِخ) الجامع. یکی از کتب طب هند. (عیون الانباء ج 2 ص 32).
اسانید
[اَ] (ع اِ) جِ اِسناد. || جِ اَسناد. ججِ سَنَد.
اساود
[اَ وِ] (ع ص، اِ) جِ اَسوَد. ماران سیاه. مارهای سیاه بزرگ. || مالهای بسیار. اسباب. || جِ اَسودَه. ججِ سَواد.
اساود
[اَ وِ] (اِخ) نام آبی است در سمت چپ طریق حاجّ بکوفه. (مراصد الاطلاع).
اساور
[اَ وِ] (ع اِ) جِ اِسوار. (ربنجنی). جِ اِسوار و اُسوار و سِوار. دست برنجن ها. یاره ها.
اساورزن
[] (اِخ) پسرعمّ کیخسرو. (مجمل التواریخ و القصص ص 91).
اساوره
[اَ وِ رَ] (ع اِ) جِ اُسوار و اَسْوِره. ججِ سِوار. یاره ها. دست برنجنها. || سواران فرس. سواران و اسپان. (آنندراج): همه جهان را عمارت کرد و اساوره را دستینهای زر در دست راست کرد بر سبیل اکرام و همتی بلند که داشت. (فارسنامهء ابن البلخی ص 48). ||...
اساوله
[] (اِخ) نام محلی کنار راه سنندج و کرمانشاه میان لائیین سلیمان و لائیین، در 70000 گزی سنندج.
اساوه
[اُ وَ] (ع مص) معالجه. مداواه. مداوا. دوا کردن. || (اِ) طبّ.
اساه
[اُ] (ع ص، اِ) جِ آسی. طبیبان. پزشکان. اطباء. اِساء.
اساهم
[اُ هِ] (اِخ) موضعی است بین مکه و مدینه. فضل بن عباس اللهبی راست :
نظرتُ و هرشی بیننا و بصاقها
فرکن کساب فالصوی من اساهم
الی ضوء نار دون سلع یشبها
ضعیف الوقود فاتر غیرسائم.(معجم البلدان).
اساهیب
[اَ] (اِخ) کوههائی است در دیار طیی ء و در آن چراگاه هاست. (معجم البلدان).
اساهیج
[اَ] (ع اِ) انواع مختلفه از سیر و رفتار. (منتهی الارب).
اساهیک
[اَ] (ع اِ) اساهیک الدّابه؛ انواع رفتار ستور و جستنهای او. (منتهی الارب).
اساهیل
[اِ] (اِخ) معبدی در بابل. (ایران باستان ص 319 و 476 و 699).
اسایا
[اَ] (ع ص، اِ) جِ آسیه.
اسایون
[اَ] (ع ص، اِ) جِ اَسیان.
اس اس
[اَ اَ] (ع صوت) کلمه ایست که گوسپندان را بدان زجر کنند. (منتهی الارب).
اسأل
[اَ ءَ] (ع ن تف) نعت تفضیلی از سؤال. خواهنده تر. بسیارسؤال تر.
- امثال: اسألُ من فَلْحَس؛ و او مردی از بنی شیبان بود، سهم و حصه ای از غنایم جنگی که در آن نبود خواستی و چون دادندی حصهء زن خویش نیز طلبیدی و چون بستدی شتر خویش را...
اسئله
[اَ ءِ لَ] (ع اِ) جِ سؤال.
