جستجوی واژه در لغتنامه دهخدا
جستجوی معنی واژه ریش: (تعداد کل: 8)
ریش
(اِ) لحیه (دهار) (ترجمان القرآن) محاسن موهای چانه و گونه ها (ناظم الاطباء) محاسن دف و سفره از تشبیهات اوست (آنندراج) مجموع مویی که بر زنخ و اطراف رخسار برآید صاحب براهین العجم گوید: باید دانست که ریشی که به معنی موی زنخ است فارسی نیست و با یای مجهول...
ریش
(اِ)( 1) جراحت (لغت محلی شوشتر نسخهء خطی کتابخانهء مؤلف) (برهان) (زمخشری) (دهار) زخم و جراحت (ناظم الاطباء) (انجمن آرا) (آنندراج) قرحه (زمخشری) (نصاب الصبیان) دمل (منتهی الارب) قریح قرح (یادداشت مؤلف) : گفت فردا نشتر آرم پیش تو خود بیاهنجم ستم از ریش تورودکی چه گوییم و این را...
ریش
(ع اِ) پر مرغ ج، اَریاش، ریاش (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج) (دهار) پر مرغ و زینت آن در مرغ به منزلهء موی در ( دیگر جانوران است یکی آن ریشه ج، ریاش، اریاش (از اقرب الموارد) پر مرغ (ترجمان القرآن جرجانی چ دبیرسیاقی ص 54 (برهان) (غیاث اللغات) پر...
ریش
[رَ / رَیْ یِ] (ع ص) کلا ریش؛ گیاه بسیاربرگ (منتهی الارب) (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء)( 1) رجوع به رَیّش شود ( 1) - در آمده که شاید غلط چاپی باشد « بزرگ » کلمهء « برگ » ناظم الاطباء بجای.
ریش
[رَ یَ] (ع اِمص) بسیاری موی در هردو گوش و روی (ناظم الاطباء) (منتهی الارب) (آنندراج) (از اقرب الموارد).
ریش
[رَ یِ / رَیْ یِ] (ع ص) رَیش کلا ریش؛ گیاه بسیاربرگ (ناظم الاطباء) (منتهی الارب) (از اقرب الموارد) رجوع به رَیش شود.
ریش
[رَ] (ع مص) پر نهادن تیر را (منتهی الارب) (از المصادر زوزنی) (از تاج المصادر بیهقی ||) گرد آوردن مال و متاع و اسباب خانه را (از منتهی الارب) (از آنندراج) (از اقرب الموارد ||) طعام و آب خورانیدن دوست خود را کسوت دادن و نیکو کردن حال او را...
ریش
(اِخ) در عهد قدیم بوشهر را می گفتند (از ایران باستان ج 1 ص 130 ) رجوع به بوشهر شود.