[گُ دَ / دِ] (اِ مرکب) آنجای که گرده بدانجاست. آنجای از درون انسان یا حیوان که گرده (قلوه) بدانجاست. قلوه گاه :
بزد نیزه بر گردگاه(1) دو گرد
برآورد و زد بر زمین کرد خرد.اسدی.
بدین یال و گردی برو گرده گاه(2)
چه سنجد به چنگال او کینه خواه.اسدی.
و خرقه های با آب...