جستجوی واژه در لغتنامه دهخدا
جستجوی معنی واژه معاذ: (تعداد کل: 7)
معاذ
[مَ] (ع مص) پناه بردن. (منتهی الارب) (آنندراج) (غیاث) (از ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).
- معاذالله؛ کلمهء انکار یعنی پناه می برم به خدا و این کلمه را در انکار شدید گویند مانند کلمهء برکست و یا برگست و ژگس. (ناظم الاطباء). معاذ مصدر میمی است که در ترکیب مفعول...
- معاذالله؛ کلمهء انکار یعنی پناه می برم به خدا و این کلمه را در انکار شدید گویند مانند کلمهء برکست و یا برگست و ژگس. (ناظم الاطباء). معاذ مصدر میمی است که در ترکیب مفعول...
معاذ
[مُ] (اِخ) ابن جبل بن عمروبن اوس انصاری خزرجی مکنی به ابوعبدالرحمن (20 قبل از هجرت - 18 ه . ق.) از صحابهء جلیل القدر و عالم به حلال و حرام بود و در جوانی اسلام آورد و در جنگهای بدر واحد و خندق حضور داشت و پیغمبر او را...
معاذ
[مُ] (اِخ) ابن صرم خزاعی، فارس خزاعه و از شعرای جاهلیت بود. وی اول کسی است که گفت: «زر غباً تزدد حباً». (از اعلام زرکلی چ 2 جزء 8 ص167).
معاذ
[مُ] (اِخ) ابن عفراء صحابی است. (از منتهی الارب). از بیعت کنندگان عقبهء اولی(1)است. نام پدر وی حارث بن رفاعه و نام مادرش عفراء بنت عبیدبن ثعلبه است. ابوجهل به دست معاذ و برادرش معوذ در سال دوم هجرت به قتل رسید و پیغمبر شمشیر و زره ابوجهل را به...
معاذ
[مُ] (اِخ) ابن عمروبن الجموح بن زید (وفات در حدود 25 ه . ق.) از صحابهء دلیر بود در عقبه و بدر شرکت داشت و در جنگ بدر ساق پای ابوجهل را قطع کرد و دست خود او نیز به وسیلهء عکرمه بن ابی جهل بریده شد اما او تا...
معاذ
[مُ] (اِخ) ابن مسلم هراء نحوی مکنی به ابومسلم (متوفی به سال 187 ه . ق.) ادیب معمری از اهل کوفه بوده است. وی تألیفاتی در نحو داشته که از میان رفته است. (از اعلام زرکلی ج3 ص1050). و رجوع به وفیات الاعیان ج 2 ص218 و فهرست ابن الندیم...
معاذ
[مُ] (اِخ) ابن معاذ. رجوع به ابوالمثنی معاذبن معاذ... شود.