جستجوی واژه در لغتنامه دهخدا
جستجوی معنی واژه بادل: (تعداد کل: 3)
بادل
[دِ] (ص مرکب)(1) شجاع و دلاور و صاحبدل. (ناظم الاطباء). پردل. دلیر :
همه بتیغ گرفته ست وز شهان ستده ست
شهان بادل جنگ آور و بهوش و بهنگ.
فرخی.
پادشاه بادل و جگردار، بدو دست بر سر و روی شیر زد. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص120).
و رجوع به «با» در همین لغت نامه...
همه بتیغ گرفته ست وز شهان ستده ست
شهان بادل جنگ آور و بهوش و بهنگ.
فرخی.
پادشاه بادل و جگردار، بدو دست بر سر و روی شیر زد. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص120).
و رجوع به «با» در همین لغت نامه...
بادل
[ ] (اِ) بهندی ابر را گویند. (فهرست مخزن الادویه).
بادل
[دِ] (اِخ) نام مبارزی هندی. (ناظم الاطباء).