بقعه

[بُ عَ / عِ] (ع اِ) بقعت. بنا و عمارت و خانه و سرای و جا و مقام. (ناظم الاطباء). سرای و خانه. (از غیاث اللغات). سرزمین. پاره ای از زمین. ناحیه :
مست گشتند ای برادر خلق، از ایشان دور شو
پیش ازین کاین بقعهء پرنور، بر ظلما شود.
ناصرخسرو (دیوان ص133).
نامدار و مفتخر شد بقعهء یمگان بمن
چون بفضل مصطفی شد مفتخر دشت عرب.
ناصرخسرو.
چون بندهء مستنصر بالله بگوید
پر مشتری و زهره شود بقعهء یمگان.
ناصرخسرو.
نه دیر، زود شود همچو بقعهء قنوج
بنای بتکدهء قندهار از آتش و آب.
مسعودسعد.
بخواب دیده ست اهواز تیغ او زآنرو
زتب تهی نبود هیچ بقعهء اهواز.مسعودسعد.
عدل شافی او به هر بقعه
رأی کافی او به هر کشور.مسعودسعد.
آن بقعه از او ذکری جاری و صدقه ای باقی ماند. (ترجمهء تاریخ یمینی). از بدو عالم هیچ پادشاه بیگانه بر آن بقعه دست نیافته است. (ترجمهء تاریخ یمینی). سلطان در این مسافت به هر بقعه ای که رسید، هر قلعه ای که دید بستد و خراب کرد. (ترجمهء تاریخ یمینی).
جهانگیر آفتاب عالم افروز
به هر بقعه قران ساز و قرین سوز.نظامی.
چو آموخت بر هرکسی دین و داد
به هر بقعه طاعتگهی نو نهاد.نظامی.
کدامین ربع را بینی ربیعی
کز آن بقعه برون ناید بقیعی.نظامی.
تا این شب که طالع میمون و بخت همایون در این بقعه ام رهبری کرد. (گلستان). درویشی بمقامی درآمد که صاحب آن بقعه مردی کریم النفس و نیک محضر بود. (گلستان).
بنرمی بپرسیدم ای برهمن
عجب دارم از کار این بقعه من.(بوستان).
حاضران را حال دیگر شد و آن قصه در آن بقعه مشهور شد. (انیس الطالبین نسخهء خطی کتابخانهء مؤلف ص79). و رجوع به بقعت و بقعه شود.
- بقعهء آدم ابوالبشر؛ کنایه از دنیاست عموماً و سراندیب خصوصاً. (انجمن آرا).
- بقعهء زوال؛ کنایه از دنیاست. (انجمن آرا). || صومعه. خانقاه. (ناظم الاطباء). زیارتگاه مقبره. مزار ائمه و بزرگان دین.