باو

(اِخ) باو پسر شاپور پسر کیوس در سنهء 45 ه . ق. در یک قسمت از مازندران به سلطنت منتخب شد و اصل و سرسلسلهء سلاطین مازندران که معروف به ملک الجبال بودند گردید. (از التدوین). نام پسر شاپوربن قباد بوده و ملازمت درگاه خسرو پرویز را می کرده، شیرویه او را در بند کشید. و خانهء او را به غارت داد. در زمان یزدگرد خلاص شد و به مازندران آمد و در آتشکدهء کوسان به عبادت مشغول شد و در آنجا پادشاهی یافت. بعد ازو سرخاب و مهروان و شروین و قارن و رستم شهریاری یافتند و ایشان را آل باوند خوانند. (از آنندراج) (از انجمن آرای ناصری). باو پسر شاپور پسر کیوس پسر قباد پسر فیروز بود. (از حبیب السیر چ خیام ج2 صص417-441) : و پادشاه او را [ کوه قارن را ] سپهبد شهریار کوه خوانند. و از روزگار مسلمانی باز، پادشاهی این ناحیت اندر فرزندان باو است. (از حدود العالم).