وکف

[وَ کَ] (ع اِ) فساد. بزه. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). تباهی. (منتهی الارب). || عیب. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد) (آنندراج). || کرانهء کوه. (منتهی الارب). دامنهء کوه. (اقرب الموارد). || خوی و عرق. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد) (آنندراج). || فرود زمین درشت سنگ ناک. (منتهی الارب) (آنندراج). || برواره(1)مانندی که بر کنیف خانه سازند. (منتهی الارب). مثل الجناح یکون علی کنیف البیت. (اقرب الموارد). ج، اوکاف. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد) (آنندراج). || ضعف و سستی. || ثقل و سنگینی. (اقرب الموارد). گرانی. (منتهی الارب). || شدت و سختی. (از اقرب الموارد) (منتهی الارب). || فلان علی وکف من حاجته؛ اذا کان لایدری علی ما هو منها. || مکروه و نقص: لیس علیک فی هذا الامر وکف؛ ای لیس علیک فیه مکروه و لا نقص. (اقرب الموارد).
(1) - برواره راه غیرمتعارف خانه باشد. (حاشیهء منتهی الارب).