وقع

[وَ] (ع مص) دردناک گردیدن گوشت پا از درشتی و سنگناکی زمین. (از اقرب الموارد). || پابرهنه رفتن. (اقرب الموارد). شتاب رفتن. (منتهی الارب) (آنندراج) (اقرب الموارد). || وقوع. سقوط کردن. (از اقرب الموارد). افتادن. || سخن درانداختن از هر جنس. (منتهی الارب) (آنندراج). || تیز کردن مردم را به سخن. (منتهی الارب) (آنندراج) (اقرب الموارد). || مبالغه کردن در قتال دشمن. (اقرب الموارد). || پاره پاره کردن سنگ کرانهء سم را. (منتهی الارب) (آنندراج) (اقرب الموارد). || نازل شدن باران. (اقرب الموارد). || (اِ) آسیب زدگی چیزی به چیزی. (منتهی الارب) (آنندراج) (اقرب الموارد). || جای بلند از کوه. (اقرب الموارد) (منتهی الارب) (غیاث اللغات) (آنندراج). || ابر که در آن امید باران باشد، یا ابر تنک. (منتهی الارب) (آنندراج) (اقرب الموارد). || ریگ ریزه. (از اقرب الموارد). || مجازاً اعتبار و عزت. (غیاث اللغات) (آنندراج). قدر و منزلت. (اقرب الموارد) :
متاع من که خرد در دیار فضل و ادب
حکیم راه نشین را چه وقع در یونان؟
سعدی.
- وقع داشتن؛ اعتبار داشتن. قدر و منزلت داشتن :
سوختگان عشق را دود به سقف میرود
وقع ندارد این سخن پیش فسرده آتشان.
سعدی.
هرگز اندیشه نکردم که کمندت به من افتد
که من آن وقع ندارم که گرفتار تو باشم.
سعدی.
- وقع گذاشتن؛ اعتنا کردن. اهمیت دادن. قدر و منزلت گذاشتن.
- وقع نهادن (ننهادن)؛ اعتنا کردن (نکردن). اعتباری برای آن قائل بودن (نبودن). اهمیت به چیزی دادن (ندادن). چیزی را با قدر و منزلت دانستن (ندانستن).
- بی وقع؛ بی اعتبار. بی اهمیت. بی قدر و منزلت :
پیش اشعار تو شعر دگران را چه محل
سحر بی وقع نماید برِ اعجاز کلیم.سعدی.