هتره

[هَ رَ] (اِخ) نام شهر مستحکمی که در جنوب نینوای قدیم قرار داشته و مرکز امارت کوچکی از اعراب بوده است. اردشیر اول پادشاه سامانی مدتی شهر مذکور را در محاصره داشت، ولی موفق بگشودن آن نشد، سرانجام شاهپور اول پس از مدتها محاصره و جنگ آن را گشود و حکومت اعراب را منقرض کرد(1). (از ایران در زمان ساسانیان، تألیف کریستنسن، ترجمهء رشید یاسمی). این کلمه در منابع عربی به صورت «الحَضر» آمده است. رجوع به حضر (ال ...) شود.
(1) - علت سقوط هتره بنابر افسانه، عشق شدید دختر پادشاه هتره نسبت به شاهپور بوده و بدان سبب دروازهء شهر را بروی او گشود. شاهپور هم در ازای اینکار قول داده بود که با وی ازدواج کند. اما بعد از ترس اینکه مبادا خیانتی را که این شاهزاده با پدرش کرده بود، دربارهء او هم مرتکب شود، دستور داد گیسوان شاهزادهء نازپرورد را به دم اسب سرکشی ببندند و در صحرایی پر از خار بدوانند تا هلاک شود. این داستان را ثعالبی و مسعودی نقل کرده اند. (از ایران در زمان ساسانیان، کریستنسن، ترجمهء رشید یاسمی ص244).