هبیره

[هُ بَ رَ] (اِخ) ابن [ عبدالله بن ] عبد مناف عرین تمیمی یربوعی عرینی. شاعر دورهء جاهلیت و از سواران و رؤسای بنی تمیم بود به وی فارس العراده گفته میشد و «عراده» نام اسب او است و نیز به اسم «الکَلحَبَه» شهرت داشت. (کلحبه: بانگ آتش و لهیب آن است) در اسم پدرش اختلاف است. بعضی عبدمناف و برخی عبدالله بن عبدمناف گفته اند. و نیز در نسبتش، برخی به ضم عین و فتح راء منسوب به «عرینه» از قضاعه یا از بحیله آورده اند و برخی دیگر آن را به فتح عین و کسر راء که نسبت است به «عرین» از بنی یربوع، از تمیم ذکر کرده اند. وی بنی جشم بن بکر تغلبی را بر ضد بنی«بلی» قضاعی برانگیخت. بنی جشم اموال بنی «بلی» را گرفته سپس کلحبه و پسرش با بنی جشم جنگ کردند و اموال قضاعیان را بدانها برگرداندند. از اشعار اوست که در ابتدای قصیده ای گوید:
امرتهم امری بمنعرج اللوی
و لا رأی للمعصی الا مضیعا
فقلت لکاس: الجمیها، فانما
حللت الکثیب، من زرود، لافزعا.
هبیره به دست پسرش مجروح شد و بر اثر آن درگذشت. (از الاعلام زرکلی چ 2 ج9 ص65).