هامون

(اِخ) نام دریاچه ای است در سیستان، کنار دریاچهء هامون سواران. این دو دریاچهء بوسیلهء باطلاقی به نام نیزار بهم متصل شده اند. این دریاچه ها در مواقع پرآبی لبریز شده، آب زائد آنها بطرف جنوب شرقی حرکت میکند و به دریاچهء گودزره میریزد. اطراف این دریاچه را نیزارهای وسیعی فراگرفته که در مواقع بی آبی همه زرد میشوند، ولی در هنگام بهار که ساقه های آنها نرم است به مصرف تغذیه حیوانات و قدری که بزرگ شدند به مصرف بافتن حصیر و ساختن قایق و اسباب های دیگر میرسند. عبور و مرور از دریاچه بوسیلهء قایق هائی صورت میگیرد. دریغا که امروز بر اثر خشکسالی و بی آبی، آب این دریاچه خشک شده است. این دریاچه در ایران قدیم از لحاظ مذهبی دارای جنبهء تقدس بوده، چنانکه در مورد تولد سوشیانت موعود منتظر زرتشتیان گفته شده است که در آخر دوازدهمین هزاره، دوشیزه ای از خاندان بهروز در دریاچهء هامون خود را میشوید و آبستن میشود، از او سوشیانت آخرین آفریدهء اهورامزدا روی به جهان خواهد نمود و چون به سن سی سالگی رسید امانت رسالت مزدیسنا به وی واگذار میشود. در آن روز خورشید در وسط آسمان بی حرکت میماند و بدین وسیله ظهور سوشیانت به جهانیان بشارت داده خواهد شد. (یشتها تألیف پورداود ج2 ص101). (جغرافیای طبیعی کیهان ص94) (مشخصات جغرافیای طبیعی ایران تألیف م. پ- پتروف ترجمهء گل گلاب) (ایران باستان تألیف حسن پیرنیا ج1 ص148).