نیه

[نی یَ] (ع اِ) آهنگ (منتهی الارب) (نصاب) آهنگ و قصد و توجه دل بسوی چیزی (از متن اللغه) عزم (نصاب) قصد (اقرب الموارد) اندیشه (دهار) ارادهء قلبی به کاری (از اقرب الموارد) ج، نیات نیّ رجوع به نیت شود || جهت که مسافر به وی روی آورد (منتهی الارب) (از اقرب الموارد) امر (اقرب الموارد) جهتی که مسافر روی بدان آرد یا قصدی که برای آن به کاری پردازند (از متن اللغه ||) دوری (منتهی الارب) عبارت اقرب الموارد این است: الوجه الذی ینویه المسافر من قرب او بعد|| حاجت نیاز (منتهی الارب) (متن اللغه) (از اقرب الموارد) - لیله النیه؛ غرهء شهر رجب (یادداشت مؤلف از نزهه القلوب مقالهء 3 ص 32 (||) مص) آهنگ چیزی نمودن (از منتهی الارب) قصد و عزم چیزی کردن (از اقرب الموارد) (از متن اللغه) نواه نیَه (منتهی الارب) (اقرب الموارد) (متن اللغه ||) انداختن خستهء خرما را (از منتهی الارب) رجوع به نوی شود || دور شدن مسافر نوی (از اقرب الموارد ||) به مسافر گویند: نواک الله؛ یعنی نگه دارد ترا خدای و صاحب تو باشد (از منتهی الارب) خدا حافظ و یار تو در سفرت باشد (از اقرب الموارد).