نیلگون

(ص مرکب) به رنگ نیل کبود لاجوردی آسمانگون (ناظم الاطباء) آبی تند آبی سیر ادکن نیل فام نیل رنگ : هوا گشت چون چادر نیلگون زمین هم به کردار دریای خونفردوسی بپوشید پس جامهء نیلگون همان نیلگون غرق گشته به خونفردوسی سپیده چو بر چرخ لشکر کشید شب نیلگون دامن اندرکشیدفردوسی برآمد پیل گون ابری ز روی نیلگون دریا چو رای عاشقان گردان چو طبع بی دلان شیدا فرخی هوا به رنگ نیلگون یکی قبا شهاب بند سرخ بر قبای اومنوچهری شاخ بنفشه باز چو زلفین دوست گشت افکند نیلگون به سرش معجر کتاناسدی در او شش ستون خیمهء نیلگون ز سیمش همه میخ و از زر ستوناسدی چو دریاست این گنبد نیلگون زمین چون جزیره میان اندروناسدی باقی است روح کردهء یزدان و جسم تو فانی است زآنکه کردهء این نیلگون رحاست ناصرخسرو خود چنین برشد بلند از ذات خویش خیر خیر این نیلگون بی در کلات ناصرخسرو چیزی همی عجب تر از این در چه بایدت بسته به بند سخت در این نیلگون کره ناصرخسرو گردون پیر گشت مرید کمال او پوشید از ارادتش این نیلگون وطاخاقانی چون سیب نخلبند بریزد به سوک او زرین ترنج فلکه این نیلگون خیامخاقانی بنفشه نیلگون و لاله دلسوز نقاب گل ربوده باد نوروزنظامی شب و روز ازین پردهء نیلگون بسی بازی چابک آرد بروننظامی ز بس پیل کآمد به چالش برون شد از پای پیلان زمین نیلگوننظامی بطانهء نیلگون از اجزاء غبار بر ظهارهء کحلی فرودوختند (ترجمهء تاریخ یمینی ص 267 ) - نیلگون پرده؛ نیلگون وطا کنایه از آسمان است : در آن ماند کاین پردهء نیلگون چه بازی شب از پرده آرد بروننظامی - نیلگون پرده ها؛ کنایه از آسمان ها است (انجمن آرا) (برهان قاطع) - نیلگون چرخ؛ کنایه از آسمان است - نیلگون چادر؛ کنایه از آسمان است : چو خورشید از آن چادر نیلگون غمی شد بدرید و آمد برونفردوسی - نیلگون حصار؛ کنایه از آسمان است - نیلگون خیام؛ کنایه از آسمانها (برهان قاطع) (آنندراج) رو که ز میخ سرای پردهء قدرت فلکهء این نیلگون خیام برآمدخاقانی - نیلگون رحا (رحی)؛ آسیای کبود || - کنایه از آسمان است : باقی است روح کردهء یزدان و جسم تو فانی است زآنکه کردهء این نیلگون رحاست ناصرخسرو - نیلگون گنبد؛ کنایه از آسمان است - نیلگون وطا؛ کنایه از آسمان است (از برهان) : گردون پیر گشت مرید کمال او پوشید بر ارادتش این نیلگون وطاخاقانی.