نیک اختر

[اَ تَ] (ص مرکب) نیک بخت سعید (آنندراج) بختیار خوش طالع باسعادت (ناظم الاطباء) خوشبخت خوش اقبال : چنان شهریاری خداوند تخت جهاندار نیک اختر و نیک بختفردوسی چنین داد پاسخ بدو رهنمای که ای شاه نیک اختر پاک رایفردوسی چنین گفت با نامور دختران که ای ماه رویان نیک اخترانفردوسی این هم از بخت بلند است و هم از اختر نیک شاد باش ای ملک نیک خوی نیک اختر فرخی عزمش چو عزم و حجت پیغمبران درست رأیش چو رأی دولت نیک اختران متین فرخی چرا از یار بد عشرت سگالی ز مدح شاه نیک اختر سگالاعنصری پناه سپه شاه نیک اختر است چو شه شد سپه چون تن بی سر است اسدی کجاست آصف بن برخیا و کو لقمان کجاست خواجه ابوذرجمهر نیک اختر ناصرخسرو چو از جهان سوی دار بقا بشد ایوب شعیب آمد با دختران نیک اختر ناصرخسرو هیچ بدگوهری نجوید نیک هیچ نیک اختری نخواهد بدخاقانی ز درگاه خود شاه نیک اخترش گسی کرد با خلعتی درخورشنظامی چو باز اختر سعد یابد قران به نیکی رسد کار نیک اختراننظامی نیک اختران نصیحت سعدی کنند گوش گر بشنوی سبق بری از سعداخترانسعدی طمع بود از بخت نیک اخترم که بال هما افکند بر سرمسعدی - نیک اختر شدن؛ بختیار شدن سعادتمند شدن : چون همایم سایه ای بر سر فکن تا در اقبالت شوم نیک اختریسعدی.