نیساری

(اِ) سپاهی و لشکری، و آن قسم دوم است از چهار قسم طوایف انسان که جمشید قرار داده بود( 1) (از برهان) (از رشیدی) (از شود : صفی بر دگر دست بنشاندند « کاتوزیان » انجمن آرا) (از آنندراج) نیز رجوع به واژه نامک، تألیف عبدالحسین نوشین، ذیل همی نام نیساریان خواندند کجا شیرمردان جنگاورند فروزندهء لشکر و کشورندفردوسی ( 1) - کلمهء نیساری در زبانهای ایرانی اوستائی به معنی رزمی و rathaeshtara) پهلوی artishtar سابقه ندارد و بی شک محرف کلمهء دیگری است از ریشهء به معنی فرمانده سپاه (در عهد « ارتشتاران سالار » سپاهی) همین کلمه است که در فارسی به صورت ارتیشدار آمده است مسعودی مخفف « رشتاریان » ساسانی) آورده است بنابراین قراین تصور می رود که نیساریان در مصراع فردوسی [ مذکور در متن ] مصحف باشد (به جهت ضرورت شعر)؛ و مصراع را چنین می توان خواند: همی نام رشتاریان خواندند (از « ارتشتاریان » و « رتشتاریان » حاشیهء برهان قاطع چ معین).