نیایش

[یِ] (اِمص)( 1) دعا آفرین( 2) (لغت فرس اسدی) (غیاث اللغات) دعای نیکو و آفرین (صحاح الفرس) (از اوبهی) آفرین و تحسین (برهان قاطع) (انجمن آرا) دعائی باشد که از روی تضرع و زاری کنند (برهان قاطع) ستایش تحسین (غیاث اللغات) آفرین و دعا بود از روی زاری (جهانگیری) خواهش تضرع (اوبهی) زاری (غیاث اللغات) دعا از روی تضرع و زاری (رشیدی) عبادت دعا ستایش : به یک هفته بر پیش یزدان پاک همی با نیایش بپیمود خاکفردوسی که من رفتنی ام سوی کارزار ترا جز نیایش مباد ایچ کارفردوسی همه مردم از خانه ها شد به دشت نیایش همی ز آسمان برگذشتفردوسی کنون خواهم از تو که با رای پاک چو رخ را نهی از نیایش به خاکاسدی بر آنم که گر بنده را شهریار شناسد نیایش نیاید به کارنظامی نیایش در دل خسرو اثر کرد دلش را چون فلک زیر و زبر کردنظامی - نیایش کردن؛ دعا کردن عبادت کردن آفرین گفتن ستایش کردن : شب تیره تا برکشد روز چاک نیایش کنم پیش یزدان پاکفردوسی نیایش همی کرد خود با پسر بدان آفرینندهء دادگرفردوسی چو در پیش یزدان گشائی دو لب نیایش کن ازبهر من روز و شبفردوسی گوی ترا ستاره نیایش کند همی گوید که قدر و منزلت و مرتبت تراست فرخی موبد موبدان پیش ملک آمدی و ستایش نمودی و نیایش کردی او را (نوروزنامه) به طاعت خانه شد خسرو کمر بست نیایش کرد یزدان را و بنشستنظامی - نیایش گرفتن؛ به دعا پرداختن ستایش و آفرین آغاز کردن : به شاه جهان بر ستایش گرفت نوان پیش تختش نیایش گرفتفردوسی جهان آفرین را ستایش گرفت بر آتشکده بر نیایش گرفتفردوسی - نیایش نمودن؛ نیایش کردن : نیایش نمودند چون بندگان به پیش کیان شاه فرخندگاندقیقی به نامه نمودی نیایش مرا نخست آنکه کردی ستایش مرافردوسی || دوستی مهربانی (ناظم الاطباء) ( 1) - اسم مصدر است و مصدر آن نیامده و هیچ مشتقی ندارد بگمان من از نیا به معنی آبا و یشت به معنی پرستش است و این کلمه در اصل معنی پرستش به معنی پرستیدن، نیز nyayishn : آبا داشته و سپس به معنی مطلق پرستش آمده (یادداشت مؤلف) ( 2) - پهلوی به معنی آواز خواندن (از حاشیهء برهان قاطع چ معین) در جزو gayati : سانسکریت ،nighay : ایرانی باستان ،nighayishn ادعیهء اوستا پنج نماز و آفرین را که راجع است به خورشید، مهر، ماه، آب و آتش، خوشید نیایش، مهر نیایش نامند (پورداود از حاشیهء برهان).