نهنبن

[نُ هُمْ بَ / نُ هَمْ بَ / نَ هُمْ بَ / نِ هَمْ بِ]( 1) (اِ) سر دیگ و کوزه ها و تنور بود (لغت فرس اسدی ص 391 ) سر دیگ و تنور باشد (اوبهی) سرپوش دیگ (غیاث اللغات) (فرهنگ خطی) سر دیگ و تنور و اوانی ها بود (حاشیهء فرهنگ اسدی نخجوانی) غطاء (دهار) سرپوش دیگ و طبق و سرپوش تنور (برهان قاطع) نهنبان (برهان قاطع) (آنندراج) (رشیدی) (جهانگیری) (انجمن آرا) : بگشای راز عشق و نهفته مدار عشق از می چه فایده ست به زیر نهنبنا کسائی (از لغت فرس) دوستی این جهان نهنبن دلهاست از دل خود بفکن این سیاه نهنبن ناصرخسرو چو جان در تن خرد در دل نهانست به آمختن ز دل برکن نهنبنناصرخسرو تا خامشند مطبخیان ضمیرشان بر دیگ گنده گشته تو گوئی نهنبنندسنائی از جوش نشو دیگ نما تا فرونشست از دود تیره بر سر گیتی نهنبن استانوری طوفانم از تنور برآمد چه سود از آنک دامن چو پیرزن به نهنبن درآورمخاقانی همه چون دیگ بی سر زاده اول کنون سر یافته یعنی نهنبنخاقانی به ار پای از این پایه بیرون نهم نهنبن بر این دیگ پرخون نهمنظامی بسا جانا که همچون نیل در تن همی جوشد در این نیلی نهنبنعطار || نهنبن زانو؛ کاسهء زانو (یادداشت مؤلف) : و جراحت که بر پیش زانو افتد نزدیک نهنبن زانو خطرناک بود (ذخیرهء خوارزمشاهی) شکستگی زانو بیشتر نهنبن زانو را افتد و شکستن وی آن است که کوفته شود یا شکافته شود (ذخیرهء خوارزمشاهی) اگر این نهنبن بر این شکل بر سر آن بند گشاد نبودی اندر این نشستن ها و حرکت ها از هم بیوفتادی و اگر این نهنبن صلب و خشک بودی سر استخوانها را بکوفتی و از آسیبها بزودی شکسته شدی (ذخیرهء خوارزمشاهی) ( 1) - رجوع به نهنبان شود.