نوه

[نَوْهْ] (ع مص) بلند گردیدن نبات و جز آن (از اقرب الموارد) (از منتهی الارب) بزرگ شدن نبات (تاج المصادر بیهقی) مرتفع و بلند گردیدن نَیْهْ (از متن اللغه ||) سر برداشته بانگ کردن خزنده (آنندراج) سر برداشتن پس بانگ کردن خزنده (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد ||) فربه و بالیده گردانیدن گیاه ستور را( 1) (از منتهی الارب ||) بازایستان از چیزی( 2) (منتهی الارب) بازماندن و انکار کردن و گذاشتن نفس از چیزی (از منتهی الارب ||) قوی گردیدن (از اقرب الموارد) (منتهی الارب) قوی شدن تن (تاج المصادر بیهقی ||) بزرگوار شدن (از تاج المصادر بیهقی) (زوزنی ||) بلند کردن ذکر چیزی را و بزرگ کردن آن را (از ناظم الاطباء) (از متن اللغه) از نَیْهْ (متن اللغه) رجوع به تنویه شود ( 1) - ناء البقل الدواب؛ مجدها، و هو دون الشبع (متن اللغه) (اقرب الموارد) ( 2) - من کلام العرب: اذا اکلنا التمر او شربنا الماء ناهت انفسنا عن اللحم، ای ابته و ترکته (اقرب الموارد) ناهت نفسه عن الشی ء نَوهاً و نوهاً؛ انتهت، ابت فترکت (متن اللغه).