نوف

(اِ) صدا (لغت فرس اسدی ص 246 ) (رشیدی)( 1) بانگ بود که در میان دو کوه افتد، یعنی صدا (حاشیهء فرهنگ اسدی نخجوانی) آوازی باشد که در کوه یا جائی دیگر کنند بعینه همان آواز بازآید، و به تازی آن را صدا خوانند (اوبهی) صدائی که از کوه و عمارت خالی و حمام و چاه و غیره بازگردد (برهان قاطع) انعکاس صوت (فرهنگ فارسی معین) صدا و آوازی که از کوه برمی گردد (ناظم الاطباء) عکس صوت (یادداشت مؤلف) : از تک اسپ و بانگ و نعرهء مرد کوه پرنوف شد هوا پرگرد عنصری (از فرهنگ اسدی ||) بانگ (لغت فرس اسدی ص 246 ) شور و غوغائی که از کثرت مردم و جانوران خیزد، و آواز فریاد کردن سگ را هم گفته اند، چه هرگاه سگ بانگ زند و فریاد کند گویند: سگ می نوفد (برهان قاطع) غوغائی که از بسیاریِ مردمان و دیگر جانوران به هم رسد آواز و فریاد سگ (ناظم الاطباء) : قلادید در لشکر افتاده نوف از آن زخم و آن حملهء صف شکوف اسدی || زمینی که میانش مجوف بود (فرهنگ اسدی نخجوانی) جای کاواک و غار و زیرزمینی(؟) (ناظم الاطباء) ( 1) - در اکثر فرهنگ ها به تاء فوقانی [ توف ]گفته اند (رشیدی).