نوص

[نَ] (ع مص) جنبیدن (منتهی الارب) حرکت کردن (از اقرب الموارد) مناص نویص نیاصه نوصان (منتهی الارب) (اقرب الموارد) نَوس || آمادهء حرکت شدن (از اقرب الموارد) مهیا شدن (از متن اللغه) مناص (از متن اللغه) (از اقرب الموارد) منیص (اقرب الموارد ||) برخاستن به سوی چیزی مناص (از اقرب الموارد) برخاستن و پناه بردن به کسی (از منتهی الارب) (از متن اللغه ||) جذب کردن چیزی را (از اقرب الموارد) طلب کردن و به خود کشیدن چیزی را (از متن اللغه ||) گریختن (ترجمان علامهء جرجانی ص 102 ) (منتهی الارب) بگریختن (تاج المصادر بیهقی) فرار کردن و نجات یافتن (از اقرب الموارد) (از الاساس) مناص (منتهی الارب) (اقرب الموارد) منیص (اقرب الموارد ||) واپس شدن (تاج المصادر بیهقی) بازپس شدن مناص درنگ کردن (منتهی الارب) عقب ماندن از چیزی تأخر (از اقرب الموارد) نیص (متن اللغه ||) یکسو گردیدن از چیزی و خویشتن را بازکشیدن (منتهی الارب) برگشتن و روی گرداندن از چیزی ارتداد (از اقرب الموارد (||) اِ) گورخر، بدان جهت که همیشه سر را بلند دارد همچو گریزنده و رمنده (منتهی الارب) (آنندراج) (از اقرب الموارد) حمار وحشی (متن اللغه) ||سخاء (از اقرب الموارد) (از متن اللغه).