نو شدن

[نَ / نُو شُ دَ] (مص مرکب) و نو گردیدن و نو گشتن؛ تازه شدن : چه گفت اندر این موبد پیشرو که هرگز نگردد کهن گشته نوفردوسی نو شده ای نوشده کهن شود آخر گرچه به جان کوه قارنی به تن آهن ناصرخسرو || جوان شدن : به جائی رسیدی هم اندر سخن که نو شد ز رای تو مرد کهنفردوسی || مقبول و مطبوع واقع گشتن به سبب تازگی، دلنشین و مورد پسند شدن منظور و دلپسند شدن : بدو گفت رامشگری بر در است که از من به سال و هنر برتر است نباید که در پیش خسرو شود که ما کهنه گردیم و او نو شودفردوسی || تازه و شاداب شدن رونق و جلا یافتن رواج و رونق و اعتبار بازیافتن : جهان نو شد از داد نوشیروان بخفتند بر پشت پیر و جوانفردوسی یکی مژده بردند نزدیک زو که تاج فریدون به تو گشت نوفردوسی || تغییر کردن و دگرگون شدن تحول یافتن : هر نفس نو می شود دنیا و ما بی خبر در نو شدن واندر بقامولوی || نو شدن ماه و سال؛ درآمدن ماه پس از ماه گذشته و سال پس از سال گذشته (یادداشت مؤلف) تحویل تجدید گردیدن تغییر کردن : مرا ز نو شدن مه غرض مه عید است چو ماه بینی بشتاب و روزگار مبرفرخی حدیث نو شدن مه شنیده ای به خبر به کاخ در شو و ماه و ستاره بازنگرفرخی مگر نذر کردی که هر مه که نو شد شهی را ببندی و شهری گشائیزینبی || تجدید شدن تکرار شدن بازآمدن از سر گرفته شدن : بدانستم آمد زمان سخن کنون نو شود روزگار کهنفردوسی مگر زَاختر کرم گفتی سخن بر او نو شدی روزگار کهنفردوسی.