نوش جان

[شِ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب)چیزی که ممد و مقوی حیات باشد یا مرغوب و محبوب جان (آنندراج (||) صوت مرکب) به صورت خطاب و دعا، گوارا باد! هنیئاً! هنیئاً مریئاً! گوارای وجود! (یادداشت مؤلف) نوش! گوارا! سازگار وجود! عبارتی است که می گساران خطاب بدانکه به شادی و سلامتی یاران پیاله بر لب برده است، گویند - نوش جان بودن:ستم لطف است اگر پای محبت در میان باشد دل از دست تو زخمی خورد گفتم نوش جان باشد فطرت (از آنندراج) - نوش جان کردن؛ به صورت دعا، خوردن (یادداشت مؤلف) نوش کردن به شادی و سلامت و گوارائی، مشروبی آشامیدن یا غذائی خوردن به رغبت و میل خوردن || - گاه این عبارت به مزاح و طعنه در مفهوم مخالفش به کار رود، گویند: صد تازیانه نوش جان کرد، کتک حسابی نوش جان کرد، چند اردنگی نوش جان کرد : تلخی که نوش جان کنی آن را شود شکر نیشی که در جگر شکنی نوش می شود صائب (از آنندراج).