نوری

(اِخ) محمد اندنانی اصفهانی (قاضی)، ملقب به نورالدین و متخلص به نوری از شاعران قرن دهم هجری و از معاصران شاه طهماسب صفوی است( 1) به سال 1000 ه ق درگذشته است شاعری کم گوی و گزیده گوی بوده است او راست: بیند چو کسی سوی تو، گیرم سر راهش تا ذوق تماشای تو دزدم ز نگاهش جای ترحم است به من کز جنون عشق می خواهم از تو آنچه در آب و گل تو نیست بیم است سراپای مرا زآتش دوزخ جز سینه که آن داغ تمنای تو دارد رجوع به مجمع الخواص ص 153 و صبح گلشن ص 560 و نگارستان سخن ص 134 و تذکرهء روز روشن ص 852 و عالم آرای عباسی ص 133 و فرهنگ سخنوران « قاضی نوری اصفهانی » ص 620 و آتشکدهء آذر چ سادات ناصری ص 1035 شود ( 1) - در مجمع الخواص و هفت اقلیم به عنوان نوشته اند مؤلف فرهنگ سخنوران از 3 تن « نوری » آمده است در مآخذ دیگر « قاضی نور » و در عالم آرا و ریاض الشعرا به عنوان نوری اصفهانی نام می برد و مصحح آتشکدهء آذر (سادات ناصری) آن سه را یکی دانسته است.