نورهان

[نَ / نُو رَ] (اِ مرکب) نوراهان (رشیدی) (جهانگیری) (برهان) (آنندراج) نورهانی (برهان قاطع) (رشیدی) ره آورد که برای دوستان آرند (از رشیدی) تحفه سوغات (غیاث اللغات) چیزی که شخص به رسم تحفه و ارمغان از جائی بیاورد (برهان قاطع) (آنندراج) نورهی (رشیدی) عراضه راه آورد ارمغان سوغات (یادداشت مؤلف) : لعلی ز حقّهء در جان وقت بازگشت پیش کلام مجد کشیده به نورهان اثیر اخسیکتی وقت قدوم روضه تو را مرحبا زده صدق دلت به حضرت او نورهان شده خاقانی گر مدعی نئی غم جانان به جان طلب جان چون به شهر عشق رسد نورهان طلب خاقانی نورهان دو صبح یک نفس است آن نفس صرف کن برای صبوحخاقانی || چیزی را گویند که کسی از جائی فرستد (غیاث اللغات) رجوع به معنی قبلی شود || صله جایزهء شعر (برهان قاطع) (آنندراج) جایزهء شاعر (ناظم الاطباء) مزد و عطا و صلهء شعر (غیاث اللغات) : طرازی نو انگیزم اندر جهان که خواهد ز هر کشوری نورهاننظامی || شعری که شاعران به رسم راه آورد در خدمت اکابر و سلاطین خوانند (برهان قاطع) (آنندراج) (از ناظم الاطباء ||) مژدگانی و خبر خوش( 1) (برهان قاطع) (آنندراج) - نورهان آوردن؛ تحفه آوردن ره آورد و سوغات آوردن : پاسبان گفتا چه داری نورهان گفتم شما کان زر دارید و من جان نورهان آورده ام خاقانی - نورهان خواه؛ آنکه نوراهان طلبد نوراهان طلب (فرهنگ فارسی معین) مژدگانی طلب : پیش آمده عرش نورهان خواه نقد دوجهانْش داده در راهخاقانی - نورهان دادن؛ سوغات و مژدگانی دادن مشتلق دادن : کو نزل عاشقان که به منزل رسیده ایم جان نورهان دهیم که نادیده دیده ایم خاقانی ( 1) - ظ مژدگانی خبر خوش درست است بدون واو عطف و به صورت اضافه.