نوبه نو

[نَ / نُو بِ نَ / نُو] (ق مرکب) از نو مجدداً تازه به تازه (ناظم الاطباء) به تکرار پیاپی متوالیاً : ز لشکر برِ پهلوان پیشرو به مژده بیاید همی نوبه نوفردوسی پدید آمد این گنبد تیزرو شگفتی نمایندهء نوبه نوفردوسی جهان بُد به آرام زآن شادکام ز یزدان بدو نوبه نو بُد پیامفردوسی هر کس رهی دگرْت نمودند نوبه نو از یکدگر بتر به سیاهی و مظلمی ناصرخسرو جهان را نوبه نو چند آزمائی همان است او که دیدستیش صد بار ناصرخسرو نوبه نو شیفته گردم چو به من نوبه نو پیک خیالش برسدخاقانی هست این زمین را نوبه نو کاس کریمان آرزو یک جرعه کن در کار او آخر چه نقصان آیدت؟ خاقانی اشترانش ز مرز بیگانه می کشیدند نوبه نو دانهنظامی کجا آن نوبه نو مجلس نهادن بهشت عاشقان را در گشادننظامی شهنشه باز فرمودش که چونی که بادت نوبه نو عیشی فزونینظامی.