نوباوه

[نَ / نُو وَ / وِ] (اِ مرکب) باکوره (مهذب الاسماء) (برهان قاطع) (اوبهی) هر چیز نوآمده عموماً و میوهء نورسیده خصوصاً (رشیدی) میوهء نورسیده (فرهنگ اسدی) هر چیز نودرآمده عموماً و میوهء نورسیده و پیشرس خصوصاً (برهان قاطع) برِ نو یعنی میوه و هرچه رسته شود و نورسیده شود (اوبهی) میوه ای که اول رسیده باشد میوهء تازه و نورسیده به معنی مطلق تازه نیز می آید (از غیاث اللغات) ناوباوه (زمخشری) نوبر (جهانگیری) نوآورده نورس تازه رس پیش رس هر چیز طرفه و بدیع و کمیاب : عید است و مهرگان و به عید و به مهرگان نوباوه ای بود می سوری ز دست یارفرخی همچو نوباوه برنهد بر چشم نامهء او خلیفهء بغدادفرخی ماهی به پیش روی و جهانی به زیر پای نوباوه ای به دست و می لعل بر دهان فرخی [ بوسهل ] گفت نوباوه آورده اند از آن بخوریم، همگان گفتند خوریم، گفت بیارید آن طبق، آوردند (تاریخ بیهقی ص 185 ) میوهء نوباوه نترسد ز چوب مرده دل آزرده نگردد ز کوبناصرخسرو وی را عادت بودی کی هرگاه اندر مدینه نوباوه ای آوردندی پیش رسول آوردی (کیمیای سعادت) ای مخترع ستیزه رائی نوباوهء باغ بی وفائیسنائی (از جهانگیری) برزگری او را خیاری نوباوه آورد (اسرار التوحید ص 62 ) جانا خوش است تحفهء باغ جهان ولیک نوباوهء جمال تو را آب دیگر است سیدحسن غزنوی عزیز باشد نوباوه هر کجا که رسد جمال الدین رعیت بدین نوباوهء رحمت استدلال کردند که از ظلمه انتصار خواهند فرمود (المضاف الی بدایع الازمان ص 29 ) دو نوباوه هم تود و هم برگ تود ز حلوا و ابریشم آورده سودنظامی نوباوهء باغ اولین صلب لشکرکش عهد آخرین تلبنظامی درخت قد صنوبرخرام انسان را مدام رونق نوباوهء جوانی نیستسعدی تبرک و پیشکش و نوباوه و تحفه که پیش سلطان برند، مروت آن است که به رغبت قبول کند (مجالس سعدی) تو نوباوهء بوستان منی غذای دل و قوت جان منیخواجو ما گلبن نوباوهء عشقیم و نباشد جز نالهء بلبل گل روی سبد ما فیاض (از آنندراج ||) تحفه (غیاث اللغات) (برهان قاطع) رجوع به شواهد ذیل معنی قبلی شود || آنچه که باغبانان از گل و میوه و تره ها سبدی به طرز مطبوع به هم چیده به خدمت ملوک و امرا برند (غیاث اللغات) رجوع به معانی قبلی شود || هر چیز که دیدنش چشم را خوش آید و پسند طبیعت باشد طرفه (از برهان قاطع) رجوع به معانی قبلی شود || کودک طفل (فرهنگ فارسی معین) تازه جوان : بعد چندین سال ایمان درست این چنین نوباوه رویش بازشست عطار.