نلک

[نِ / نَ] (اِ) آلوی کوهی بود سرخ و خرد و ترش (لغت فرس اسدی ص 286 ) آلوی ترش و کوهی بود (حاشیهء فرهنگ اسدی نخجوانی) میوه ای است گرد سرخ یا زرد و ترش آلوی کوهی (یادداشت مؤلف) (از فرهنگ اسدی) آلوی کوهی (جهانگیری) (آنندراج) (انجمن آرا) آلوی کوهی آلوچهء کوهی ادرک آلوی زرد و تلخ (یادداشت مؤلف) (از زمخشری) به فتح اول و سکون ثانی و کاف، آلوچهء کوهی را گویند و آن را به عربی زعرور خوانند، و بعضی گویند نام درخت زعرور است و به کسر اول هم به این معنی و هم به معنی آلوی خشک شده باشد (از برهان قاطع) کشته آلو باشد و آلوی ترش کوهی را نیز گویند (اوبهی) آلوی خشک شده (معیار جمالی) اسم درخت زعرور است (از عقار) نمتک زعرور مثلث العجم علف شیران آلوچهء کوهی علف خرس تفاح البرّی شجره الدب در خراسان به معنی آلوچه سگک است و در گناباد اِلغ (یادداشت مؤلف) : صفرای مرا سود ندارد نلکا دردسر من کجا نشاند علکا ابوالمؤید (از لغت فرس) و روز دوم غذا سبک تر و اندک تر به کار بردن چون جوژهء مرغ به آب غوره و نلک و مانند آن (ذخیرهء خوارزمشاهی) به کوهستان نمتک و نلک و ابهل به اندر باغ ناکس از به و گللطیفی حاسدان تو نلک و تو رطبی از قیاس رطب نباشد نلکسوزنی زآنسان که لَالی دهد آن شاه به سائل دهقان به در باغ به مردم ندهد نلک شمس فخری || ازگیل (یادداشت مؤلف ||) دانهء شنبلیت (برهان قاطع) (جهانگیری) دانهء شنبلید (آنندراج) (انجمن آرا ||) فهم و ادراک (جهانگیری) (برهان قاطع) (آنندراج) (انجمن آرا).