نگه دار

[نِ گَهْ] (نف مرکب) نگاهبان (آنندراج) حافظ حامی (ناظم الاطباء) نگاه دارنده نگاه دار (فرهنگ فارسی معین) حفیظ پاسدار محافظ پشتیبان گوشدار : لاد را بر بنای محکم نه که نگه دار لاد بن لاد استفرالاوی تو ایدر شب و روز بیدار باش سپه را ز دشمن نگه دار باشفردوسی به گرد جهان چار سالار من که هستند بر جان نگه دار منفردوسی دل و گرز و بازو مرا یار بس نخواهم جز ایزد نگه دار کسفردوسی گویم که خدایا به خدائی و بزرگیت کو را به همه حال معین باش و نگه دار فرخی به مراد دل تو بخت تو را راهنمای به همه کاری یزدانْت نگه دار و معین فرخی جبار همه کار به کام تو رسانید بادات شب و روز خداوند نگه دار منوچهری در طاعت تو جان و تنم یار خِرَد گشت توفیق تو بوده ست مرا یار و نگه دار ناصرخسرو هم نکودار اصل فضل و کرم هم نگه دار راز دین و حرمسنائی در زینهار بخت نگه دار توست حق زنهار زینهاری خود را نگاه دارخاقانی نگه دار ما هست یزدان و بس به یزدان پناهیم و دیگر نه کسنظامی به بی یاری اندر جهان یار باش شب و روزش از بد نگه دار باشنظامی جهانت به کام و فلک یار باد جهان آفرینت نگه دار بادسعدی گر نگه دار من آن است که من می دانم شیشه را در بغل سنگ نگه می دارد ||؟ مراقب پاسبان نگهبان : بس ایمن مشو بر نگه دار خویش چو ایمن بوی راست کن کار خویش فردوسی || دارنده صاحب : پس شاه لهراسب گشتاسب شاه نگه دار گیتی سزاوار گاهفردوسی گزین و مهین پور لهراسب شاه خداوند گیتی نگه دار گاهفردوسی || سرپرست سرکرده : ز خون نیا دل بی آزار کرد سری را بر ایشان نگه دار کردفردوسی سپه را که چون او نگه دار بود همه چارهء دشمنان خوار بودفردوسی نگه دار آن لشکر اکنون توی نگه کن بدیشان، نگر نغنویفردوسی بر ایشان نگه دار فرهاد بود که در جنگ سندان فولاد بودفردوسی.