نگون بخت

[نِ گومْ بَ] (ص مرکب)بدبخت سیاه بخت بیچاره (ناظم الاطباء) بداقبال (فرهنگ فارسی معین) وارون بخت نگون اختر : نگون بخت را زنده بر دار کن وز آن نیز با ما مگردان سخنفردوسی وز آن پس که داند که پیروز کیست نگون بخت ار گیتی افروز کیستفردوسی نگون بخت را زنده بر دار کرد دل مرد بدکار بیدار کردفردوسی رسول را گفت برو و به این ترک نگون بخت بگو که ما را از تو نه نزل می باید و نه برگ و ساز (اسکندرنامهء خطی) بگفت ای نگون بخت بدبخت زن خطاکار ناپاک ناپاک تن ؟ (از قصص الانبیاء ص 77 ) با دولت والای تو اعدای نگون بخت باشند ز پیروز شدن خاسر و خائب سوزنی بخور ای نیک سیرت سره مرد کآن نگون بخت گرد کرد و نخوردسعدی سوار نگون بخت بی راهرو پیاده برد زو به رفتن گروسعدی شبی مست شد آتشی برفروخت نگون بخت کالیوه خرمن بسوختسعدی.