نکل

[نَ کَ] (ع ص) مرد توانا و دلیر و زیرک آزموده کار (منتهی الارب) (آنندراج) (از ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) (از متن اللغه) (از المنجد ||) آن که بر همتا و هم نبرد خود غالب شود (از اقرب الموارد) (از المنجد) نِکْل (منتهی الارب) (تاج العروس) رجوع به نِکْل شود || اسب قوی مجرب (از اقرب الموارد) (از متن اللغه) (از المنجد) اسب قوی رام کردهء تیزخاطر آزموده (منتهی الارب) (آنندراج) الحدیث: انّ الله یحب النکل علی النکل؛ أی الرجل القوی المجرب علی الفرس القوی المجرب فی الجهاد فی سبیل الله (منتهی الارب (||) اِ) رسن دلو بزرگ که در پایین آن بسته به گوشه های دلو محکم کنند (منتهی الارب) (آنندراج) طنابی که در پایین دول بزرگ می بندند (ناظم الاطباء) عناج دلو (اقرب الموارد) (متن اللغه) نِکْل (متن اللغه||) (مص) عقوبت و سزا پذیرفتن (از منتهی الارب) (آنندراج) (از ناظم الاطباء) قبول نکال کردن (از متن اللغه) نَکْل (متن اللغه||) ترسیدن و نکوص نکول( 1) (از اقرب الموارد) (از المنجد) رجوع به نکول شود ( 1) - نکل؛ نکص، لغه ثالثه و انکرها الاصمعی (از متن اللغه).