نکظ

[نَ] (ع مص) سخت گرسنه گردیدن (از اقرب الموارد) (از المنجد) (ناظم الاطباء ||) شتابانیدن (از متن اللغه) (از منتهی الارب) (از ناظم الاطباء) نکظ الرجل؛ اعجله عن حاجته (از اقرب الموارد) (از المنجد ||) دشوار گردانیدن حاجت کسی را (منتهی الارب) دشوار گردانیدن کسی را از حاجتی که دارد (از ناظم الاطباء) نکظه؛ اجهده (متن اللغه ||) شتافتن (از منتهی الارب) نَکَظ رجوع به نَکَظ شود (|| اِمص، اِ) سخت گرسنگی (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) جوع شدید (متن اللغه ||) جهد (اقرب الموارد) (متن اللغه) (المنجد) نَکَظ نَکَظه نَکْظه منکظه (اقرب الموارد) (المنجد ||) عجله( 1) (اقرب الموارد) (از قاموس) (متن اللغه) (المنجد) نَکَظ نکظه منکظه (اقرب الموارد) (المنجد ||) سختی در سفر الشده فی السفر (اقرب الموارد) (المنجد) نَکَظ نکظه منکظه (المنجد) ( 1) - فی اللسان: النکظه [ نَ ظَ / نَ کَ ظَ ]؛ العجله، و الاسم النَّکَظ و المنکظه الجهد و الشده فی السفر (اقرب الموارد).