نکاح

[نِ] (ع مص) زن کردن (ترجمان علامهء جرجانی ص 101 ) (زوزنی) عقد زناشوئی بستن (از منتهی الارب) زن گرفتن تزوج (از اقرب الموارد) (از متن اللغه) نکح (متن اللغه) کابین کردن (یادداشت مؤلف ||) شوی کردن (ترجمان علامهء جرجانی ص 101 ) (از زوزنی) شوهر کردن (تاج المصادر بیهقی) (از متن اللغه) (از اقرب الموارد (||) اِمص) عقدی که میان زن و شوهر بندند (آنندراج) ازدواج میزاد زناشوئی عروسی بغل خوابی (ناظم الاطباء) کابین عقد زناشوئی زواج کدخدائی تأهل (یادداشت مؤلف) عقدی که به موجب آن علاقهء زناشوئی بین زن و مرد ایجاد شود : ور این فتاد ز من دست بازدار و برو که نیست با تو مرا نی نکاح و نی شرکه منوچهری میان ما نه عقدی نه نکاحی نه آیین عروسی بود و نه سورمنوچهری رسول فرموده است: النکاح سنتی (کتاب النقض ص 501 ) رای اقضی القضاه اگر خواهد زله پیش از نکاح بفرستدخاقانی - به نکاح بودن؛ در عقد او بودن همسر او بودن خاص او بودن : اسمای طبع من به نکاح ثنای اوست زآن فال سعد ز اختر اسما برآورمخاقانی - به نکاح درآوردن؛ به زنی دادن : به حلب برد و دختر خود به نکاح من درآورد (گلستان) - در نکاح شدن؛ در حبالهء عقد درآمدن : عجوز جهان در نکاح ملک شد که جز عذر زادنْش رائی نیابیخاقانی - نکاح دائم؛ رجوع به عقد و عقدی شود - نکاح کردن؛ عقد کردن عقد زناشویی بستن زن یا دختر را به کسی به شوی دادن :امیر مردانشاه را به کوشک سالار بکتغدی آوردند و عقد و نکاح آنجا کردند (تاریخ بیهقی ص 535 ) دختری ازآنِ قدرخان به نام امیر محمد عقد و نکاح کردند (تاریخ بیهقی ص 193 ) بکر گرانبهای من عقد تو بست یک شبه با تو نکاح کردمش زآنکه به غمزه دلبر است بدر چاچی (از آنندراج) کنم هر کجا شاهدی را نکاح چو طغرا به قاضی نبینم صلاح ملاطغرا (از آنندراج) - نکاح منقطع؛ رجوع به صیغه شود (|| مص) گاییدن (از منتهی الارب) مجامعت کردن (تاج المصادر بیهقی) (زوزنی) جماع کردن (آنندراج) زناشوئی کردن (فرهنگ فارسی معین) : و دعوی های بزرگ کردند چون نکاح بنات و اخوات و نکاح غلامان (کتاب النقض ص 329 ||) غالب شدن خواب بر چشم کسی( 1) (از ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) (از متن اللغه ||) تر کردن باران زمین را (از ناظم الاطباء) نکح المطر الارض؛ اختلط بثراها (اقرب الموارد) (از متن اللغه ||) غالب شدن دوا بر کسی (از ناظم الاطباء) (از متن اللغه) نکح الدواء فلاناً؛ خامره و غلبه (اقرب الموارد) ( 1) - رجوع به نکح شود.