نقم

[نَ قَ]( 1) (ع مص) عیب کردن (ترجمان علامهء جرجانی ص 101 ) (دهار) ناپسند داشتن کاری را (از منتهی الارب) (آنندراج) (از ناظم الاطباء) (از متن اللغه)( 2) کراهیت داشتن چیزی (تاج المصادر بیهقی) کاری زشت آمدن (زوزنی) منکر شمردن کاری را و سرزنش کردن و ناپسند شمردن کسی را به سبب کار ناپسندش (از اقرب الموارد) (از المنجد) مبالغه در مکروه شمردن چیزی (از متن اللغه ||) خشم گرفتن (تاج المصادر بیهقی) عتاب نمودن (از منتهی الارب) (آنندراج ||) کینه کشیدن (از ناظم الاطباء) (از منتهی الارب) سزا کردن (از منتهی الارب) عقاب کردن (از اقرب الموارد) (از المنجد) داد ستاندن کینه گرفتن (از فرهنگ خطی (||) اِ) میانهء راه (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) وسط طریق (اقرب الموارد) ( 1) - این کلمه در معانی مصدری در منتهی الارب و به نقل از آن در آنندراج و ناظم الاطباء به فتح اول و سکون دوم [ نَ ] ثبت شده است و در مآخذ دیگر از جمله ترجمان علامهء جرجانی، اقرب الموارد، معجم متن اللغه و المنجد به فتحتین [ نَ قَ ] ( 2) - بدین معنی در متن اللغه به سکون دوم [ نَ ]ثبت است.