نقاره

[نَ / نَقْ قا رَ / رِ] (از ع، اِ) نوبت و کوس (آنندراج) نوبت و نوعی از طبل کوچک و کوس و کوست (ناظم الاطباء) تبیره (یادداشت مؤلف) نوعی طبل کوچک دوتائی دو طبل کوچک متصل بهم، یکی بزرگتر و صدایش بم تر است، و یکی کوچکتر با صدای زیرتر آلت نواختن، نقاره دو عدد چوب است به نام چوب نقاره و با دو دست نواخته می شود گاهی یک دست در بم و دست دیگر در زیر کار می کند و گاه هر دو چوب به بم یا به زیر می خورد کاسهء نقاره از مس است و پوست آن از پوست گاو که کلفت تر است تهیه می شود (فرهنگ فارسی معین از سرگذشت موسیقی ایران خالدی ج 1 ص 208 ) - نقارهء آفتاب زرد؛ نوبتی که وقت شام بر در ملوک زنند (آنندراج) : در آخر عمر عیش پیران نقارهء آفتاب زرد است ایما (از آنندراج) -امثال: این آش و این نقاره || در موسیقی، در قسمت فوقانی از دو جزء شکم تار است که بر بالای کاسه و زیر دسته جای دارد (یادداشت مؤلف).