نفی

[نَ فی ی] (ع اِ) کفک که دیگ جوشان فرواندازد (منتهی الارب) (آنندراج) (از اقرب الموارد) کفی که از دیگ در حال جوشیدن فروریزد (ناظم الاطباء ||) آب که از رسن دلو چکد (منتهی الارب) (از آنندراج) آبی که از ریسمان دول چکد (ناظم الاطباء ||) سنگریزه و جز آن که از سم ستور پراکنده گردد (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد ||) آردی که سنگ آسیا به اطراف پراند (اقرب الموارد) آرد که آسیا می اندازد (مهذب الاسماء ||) سپر برگ خرما سپر از برگ خرما (منتهی الارب) (آنندراج) سپر از برگ خرما ساخته شده (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد ||) خاک و گرد گردآمده از باد در بنهای درختان (منتهی الارب) (آنندراج) خاکی که باد در بن درختان گرد آورد (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد ||) ردی و هیچکاره از هر چیزی (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) نفاء (اقرب الموارد) نفاه نفایه نفاوه نفوه (متن اللغه) رجوع به نفاء و نفاه شود || گروهی که جدا شود از لشکر گران (منتهی الارب) (آنندراج) (از اقرب الموارد ||) وعید (اقرب الموارد) رجوع به نفی شود || نفی المطر؛ ما ینفیه و یرشه (منتهی الارب) آنچه را که از باران باد پراکنده می کند (ناظم الاطباء ||) ابن نفی؛ آنکه او را پدرش از خانه بدر کرده باشد (منتهی الارب) (آنندراج) (از اقرب الموارد).