نفس

[نَ فَ] (ع اِ) سخن دراز (منتهی الارب) (آنندراج) یقال: کتب کتاباً نفسا؛ طویلاً (منتهی الارب ||) جرعه (منتهی الارب) (آنندراج) یقال: اکرع فی الاناء نفساً او نفسین؛ ای جرعه او جرعتین || سیرابی (از منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء): شراب ذونفس؛ شراب با فراخی و سیرابی و شراب غیرذی نفس؛ شراب کریه و برگردیده بوی و رنگ، چون کسی بچشد دم برنزند|| فراخی و گشادگی کار (منتهی الارب) (آنندراج) یقال: انت فی نفس من امرک؛ ای فی سعه (منتهی الارب ||) تنفس( 1) (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء (||) مص) بخیلی کردن به چیزی از عزیزی (از منتهی الارب) (آنندراج) نفاسه: (منتهی الارب||) حسد بردن (از منتهی الارب) (آنندراج) نفاسه نفس علیه بخیر؛ حسد برد (منتهی الارب ||) گرانمایه گردیدن (از منتهی الارب) (آنندراج) نفاس نفاسه (منتهی الارب) ( 1) - اسم وضع موضع المصدر الحقیقی من نفس تنفیساً او نفساً؛ ای فرج تفریجاً (منتهی الارب).